Hoe vis gevangen wordt in Japan: traditionele & moderne methodes

Japan's vissercultuur mengt eeuwenoude neta (traditionele) technieken met high-tech commerciële vlootjes. Methodes variëren per doelspecies, regio, en schaal.

Traditionele methodes (Neta)

• Tegaki (Handlijnen) – Enkele aangedrade lijn in hand; selectief, lage bijvangst.
• Fukagawa-mawari – Langlijn met meerdere haken op intervallen; doelt op makreel, paardenmakreel.
• Kinu-ami (Liftnet) – Zakvormig net snel neergehaald en opgehaald; vangt scholen vis.
• Yonawa-bari (Bodemlanglijnen) – Hoofdlijn met haken 's nachts op zeebodem gezet; voor bot, steenvis.
• Shirasu-visserij – Fijnmazige netten/vallen voor jonge sardientjes/ansjovis (witmeet); seizoensgebonden, kustgebonden.

Moderne commerciële methodes

• Ringnetten (Purse Seining) – Omcirkelt pelagische scholen (sardientje, makreel, tonijn); grote schepen, spotter vliegtuigen.
• Trawlen (Bodem/Midwater) – Kegelnetten gesleept; hoog volume, bijvangstzorgen; geregeld door maaswijdteregels.
• Staande netten (Gillnetting) – Verticaal/horizontaal netten verwarringen vis door kieuwen; gebruikt voor zalm, geelstaart.
• Polen & Lijn / Trolling – Selectief voor tonijn, bonito; MSC-gecertificeerde visserijen bestaan.
• Zetnetten (Teichi-ami) – Vaste kustvallen die vis in kamers leiden; laag brandstof, seizoensgebonden.

Duurzaamheidsaanzet

• Totale Toegestane Vangst (TAC) systeem voor sleutelbestanden (Pacifieze horentjes, Alaska-pollock, sneeuwkrab).
• Eco-labeling: Marine Eco-Label Japan (MEL), MSC-certificeringen groeiend.
• Hulpbronbeheer: Visserscoöperaties (Gyokyō) co-beheren kustzones met prefectuur-regeringen.

Recreatieve vissers gebruiken hengel en rol (spinning, baitcasting, tenkara vliegvissen in bergbekkens). Vergunningen vereist voor sommige rivieren/meren.