Oceaan graven zijn smalle, uitgekte depressies in de oceaanbodem en vormen de laagste punten op aarde. Een voorbeeld is de Mariana Plaat die ongeveer 7.000 mijl diep in de oceaanbodem daalt. Volgens de Encyclopedia of the Earth is 70% van de aardoppervlakte water en de Stille Oceaan bevat 30,5% van de aardhydrosfeer. Graven komen in alle wereldoceanen voor en beïnvloeden natuurlijke verschijnselen als aardbevingen en vulkanische activiteit.
Oceaanplaten creëren oceaangraven wanneer ze met elkaar botsen. Deze platen liggen onder de oceanen en zijn verantwoordelijk voor het vast houden van deze enorme hoeveelheden water. Platen bewegen constant met een lage snelheid van enkele inches per jaar. Wanneer ze verschuiven, kunnen ze botsen (convergeren), uit elkaar gaan (divergenten) of aan elkaar afglijden (transform-grenzen). Oceaanplaten zijn niet alleen verantwoordelijk voor oceaangraven, maar ook voor landmassa's, vulkanen en aardbevingen.
Wanneer twee platen botsen, buigt de voorste rand van de zwaardere plaat naar beneden en smelt onder de lichtere plaat: dit heet subductie. Continentale en oceaanplaten convergeren typisch tot graven; botsende oceaanplaten zijn ook verantwoordelijk voor gravenvorming. Beweging van oceaanplaten beïnvloedt altijd andere platen. Ze produceren enorme kracht die constant de oceaanbodems verandert.
Veel oceaangraven liggen langs de randen van continenten en oceaanplaten dragen deel van deze continentale landmassa. Wanneer deze platen in een andere plaat botsen, zakt de landmassa niet maar vult een graaf op tot hij niet meer kan bewegen. Dan begint de voorste rand van de continentale landmassa te vouwen en bergen te vormen – het tegenovergestelde van onderwatergraven. Dit proces heet "trench flipping"; sommige bergketens ontstaan hierdoor langs randen van continentale platen en strekken zich uit in de oceaan.
Oceaanplaten vormen graven nabij actieve vulkanische ketens, "vulkanische eilandenbogen" (landmassa's die op eilanden lijken). Oceaangraven verlengen zich duizenden mijl parallel aan deze eilandenbogen. Graven en actieve subductiezones vinden zich rond de Ring of Fire: een zone van vulkanisme en aardbevingen in de Stille Oceaan. Subductie is verantwoordelijk voor de meeste vulkanische activiteit ter wereld en voor aardbevingen nabij randen van continentale en oceaanplaten.
De Verenigde Staten van Amerika heeft meer dan 19.000 km (12.000 mijl) kustlijn. Deze kustlijn grenst aan drie grote waterlichamen: de Stille Oceaan aan het westen, de Atlantische Oceaan aan het oosten, en de Golf van Mexico aan het zuidoosten. Daarnaast loopt een deel van de grens met Canada door d
Het diepste deel van de aarde bevindt zich in de Stille Oceaan ten noorden van Nieuw-Guinea, bij de Mariana-eilanden. Wetenschappers wisten al lang dat deze Mariana-graaf veel dieper onder zeeniveau daalde dan elk ander oppervlak op de planeet, maar het exacte diepste punt werd pas in 1960 gelokalis
Het platteland en de dorpen van het Verenigd Koninkrijk kennen golvende heuvels en pittoreske houten huizen. Een graafschap dat bezoekers van het Verenigd Koninkrijk kunnen genieten is Kent, bekend als De Tuin van Engeland vanwege zijn fruitteelten, tuinen en kustlijn. Bezoekers zouden een bezoek aa
