De Canadian Pacific Railway, met de opdracht om een 3000 km lange spoorwegverbinding te voltooien tussen bestaande of aangecontracte lijnen tussen Callander, Ontario, en Kamloops, British Columbia, zou een belangrijke factor worden in de westelijke expansie van Canada en een grote bijdrager aan de ontwikkeling van Canada als natie.
De provincie British Columbia stemde in 1871 in met het treden tot de Confederatie onder de voorwaarde dat een transcontinentale spoorweg binnen twee jaar zou beginnen en binnen 10 jaar voltooid zou zijn. Zonder de spoorweg zou British Columbia nauwere banden hebben met de Amerikaanse West dan met de Canadese hoofdstad Ottawa. Canada's eerste premier, Sir John A. Macdonald, herkende het gevaar van de Amerikaanse westelijke expansie voor Canada's dunne banden met zijn eigen westelijke territorium. Macdonald pleitte voor de noodzaak van een spoorweg om de nieuwe Canadese Confederatie te verenigen.
Op 16 februari storte het syndicaat $1 miljoen om de bouw te beveiligen en de Canadian Pacific Railway (CPR) maatschappij was geboren. Het nieuwe bedrijf werd verwacht de transcontinentale spoorlijn te voltooien voor 1 mei 1891. William Cornelius Van Horne, toen werkzaam voor Amerikaanse spoorbelangen, werd $15.000 per jaar aangeboden om president en generaal directeur van de nieuwe Canadese vennootschap te worden. Het was Van Horne's ervaring en leiderschap die bijdroeg aan het succes van het project.
De CPR maatschappij huurde een routeprikker, Majoor A.B. Rogers, om een route door de Selkirk Mountains te zoeken. Oorspronkelijk was de lijn door de Yellowhead Pass te gaan. Sandford Fleming, die de Yellowhead optie had opgemeten, stemde in met een meer zuidelijke route gevonden door Rogers en uiteindelijk Rogers Pass genoemd. De bouw van de lijn noodzaakte het bouwen van enorme trestels en gevaarlijke ontginningen door kilometers massieve rots. De laatste spijker werd ingeslagen door Donald A. Smith (later Lord Strathcona genoemd) te Craigellachie, British Columbia, op 7 november 1885.
De Canadian Pacific Railway bezat 25 miljoen acre land dat ze graag wilden verkopen. Kantoren werden geopend in Europa om het land te adverteren en vestigers te overtuigen om hun huizen in westelijk Canada te vestigen. Vestigers betekenden meer opbrengst voor de spoorweg omdat goederen westwaarts verzonden werden en gewassen en dieren die in de nieuwe landen gegroeid waren, naar oostelijke markten verzonden werden. Vracht uit China en Japan arriveerde in zeven zeilschepen gecharterd door CPR om goederen door Canada naar Toronto, Hamilton en New York te vervoeren. Stoomschepen werden geïntroduceerd op de zeeroutes van British Columbia naar China en Japan en brachten meer passagiers voor CPR, en een contract met het Britse Postkantoor om de post naar havens in Azië te vervoeren. West-Canada groeide en bloeide met de economische successen van de CPR maatschappij.
In latere jaren werd de Canadian Pacific Railway maatschappij betrokken bij communicatie, hotels, verzekeringen, productie, mijnbouw, pulp en papier, vrachtwagens, afvalbeheer en luchtvaart. In 1941 kocht en fuseerde de CPR 10 commerciële luchtvaartmaatschappijen om Canadian Pacific Airlines te vormen. Vandaag de dag onderhoudt CPR meer dan 22.500 kilometer spoor en vervoert westerse graan, meststoffen, auto's en container vracht door het land. Passagiers- en toeristenverkeer wordt momenteel in Canada afgehandeld door VIA Rail (voorheen Canadian National Railway), aangezien Canada's twee grote spoorwegmaatschappijen de rijkdom delen door verschillende mandaten.
Montréal en Québec zijn de grootste steden aan de St. Lawrence Rivier. Geografen verdelen het riviersysteem in drie gebieden: de zoetwaterrivier van Minnesota tot Québec, de estuarium vanaf dat punt tot Anticosti-eiland, en de Golf van St. Lawrence. Een gezamenlijk Canadees-Amerikaans project in de
Volgens de Federation of American Scientists (FAS) is de grens tussen VS en Canada 8.891 km (5.525 mijl) lang. Deze lengte maakt het de langste grens ter wereld; de statistiek omvat ook de Alaska-Canada grens. De International Boundary is ook de langste niet-gemilitariseerde grens ter wereld dankzij
De Ring of Fire verwijst naar de reeks actieve vulkanen die in een hoefijzer vorm door de Stille Oceaan cirkelen. Vijfenzeventig procent van de werelds actieve vulkanen en negentig procent van de aardbevingen gebeuren langs deze ring, het resultaat van beweging langs de Pacifische tektonische plaat.
