Wildwaterraften is opwindend, spannend, wild en leuk. Maar, als alles anders, is er risico betrokken. Daarin komen gidsen om de hoek kijken. Ze zijn meestal de enige getrainde rafter in de boot. Het is aan hen om passagiers te bewaaken en veiligheid te waarborgen als er iets gebeurt zoals kentering. Gidsen moeten ervaren en opgeleide outdoor-mensen zijn die vertrouwen hebben in wat ze doen en de potentiële gevaren kennen die voorliggen.
Wildwaterraftgidsen zouden fysieke conditie een prioriteit moeten maken. Kracht en uithoudingstraining zijn een must zodat gidsen succesvol kunnen manouvreren in zelfs de meest harde omstandigheden. Veel gidsen kunnen denken dat de trips zelf genoeg oefening zijn, maar het is vitaal om je fysieke fitheid te scherpen zodat je je passagiers veilig kunt houden, wat er ook gebeurt.
Er zijn een aantal minimum standaarden die commerciële wildwaterraftgidsen moeten halen, volgens de International Rafting Federation. Onder deze zijn wilderness overlevingsvaardigheden en actuele Rode Kruis certificeringen in CPR en eerste hulp. Deze vaardigheden komen van pas als er iets gebeurt tijdens een trip. Deze standaarden zijn niet verplicht; echter, gidsen die ze halen, zullen beter uitgerust en voorbereid zijn om een groep te leiden.
Er is een internationale schaal van riviermoeilijkheidsgraad die je als wildwaterraftgids moet kennen. De schaal loopt van Klasse I tot Klasse V, en neemt in moeilijkheidsgraad toe naarmate je vooruitgaat. Bijvoorbeeld, Klasse I omvat heel kleine ruwe stukjes zonder vaardigheid nodig om te manouvreren, en Klasse II is een makkelijke rit die basis roeivaardigheden en wat wildwater omvat. Als je bij Klasse IV komt, zijn er middelgrote golven, wildwater, en enkele serieuze vallen en manoeuvres. Alleen vaardige mensen zouden Klasse IV rapiden moeten proberen, en alleen experts zouden Klasse V ritten moeten aanpakken. Gidsen moeten bewust zijn van de klassen zodat ze passagiers niet op een trip nemen waar ze over hun pet kunnen gaan, figuurlijk of letterlijk. Een novice zou de hogere klassen van riviermoeilijkheid niet aan kunnen en kan gewond raken.
Wildwaterraftgidsen zouden een rit door de rapiden alleen ten minste één keer moeten maken voordat ze een volle boot een rit geven. Het doel hiervan is om bedrogende gebieden en gevaarlijke plekken te ontdekken die problemen kunnen poseren met een bootvol mensen. Zoek mogelijke evacuaiteplekken in het geval de boot kenter. Deze initiële rit helpt je verrassingen te vermijden en de rit leuk te houden, niet gevaarlijk.
Het is essentieel voor wildwaterraftgidsen om een diepgaande veiligheidsinstructie te geven aan passagiers vóór de trip. Dit zou een 20- tot 30-minuten discussie moeten zijn over hoe je je voorbereidt en omgaat in geval van noodgeval. Het raftbedrijf zou standaardtraining voor gidsen moeten hebben over wat te zeggen aan passagiers. Gebruik deze tijd ook om passagiers de basis roeicommando's te leren. Eenmaal op het water, geef meer instructie over roeien.
Volgens de National Highway Traffic Safety Administration zijn schoolbussen in de Verenigde Staten bijna acht keer veiliger dan personenautos. Toch zijn er gevaren verbonden aan schoolbussen, met name wanneer kinderen in- en uitstappen. Leraren en ouders moeten kinderen regelmatig aan de busveilighe
Een bus besturen is meer dan alleen verkeersregels opvolgen. Neem voordat u met een bus op de weg gaat de tijd om een veiligheidschecklist af te werken, ook wel een pre-trip inspectie genoemd. Elke staat heeft wetten over welke items op deze inspecties staan, en de meeste steden en schooldistricten
Propanaan is een over het algemeen niet-giftig, niet-vergiftig gas dat veel wordt gebruikt in reiswagens als brandstof voor kookplaten en verwarmingsapparaten. Het gebruik van propaan in flessen of tanks is echter niet zonder risicos. Daarom moeten alle nodige veiligheidsmaatregelen worden genomen w
