Grondwettelijkheid van Japanse-Amerikaanse interneringskampen

De grondwettelijkheid van de WOII Japanse-Amerikaanse internering blijft een besloten historische onrechtvaardigheid met een complexe juridische traject.

Uitvoerend Besluit 9066 (19 feb 1942)

Machtigde militaire uitsluitingszones → gedwonge verwijdering van ~120.000 Japans-Amerikanen (2/3 VS-burgers) van Westkust naar 10 War Relocation Authority kampen.

Hof van Cassatie: Korematsu v. United States (1944)

• 6–3 beslissing: Handhaafde uitsluitingsbevel als constitutioneel "militaire noodzaak."
• Afwijkende meningen (Murphy, Jackson, Roberts): Noemden het "legalisatie van racisme," schending van gelijke bescherming.

Na-oorlogse afrekening

• Jaren '80: CWRIC (Commissie Oorlogsherplaatsing) vond "rasvooroordeel, oorlogshysterie, falend politiek leiderschap" – geen militaire noodzaak.
• 1988: Civil Liberties Act – formele excuses + $20.000 schadevergoeding aan overlevende geïnterneerden (ondertekend door Reagan).
• 2011: DOJ erkende officieel dat Solicitor General bewijs onderdrukte in Korematsu.
• 2018: Trump v. Hawaii (reisbeschikking zaak) – Roberts Hof: "Korematsu was grievously wrong the day it was decided," effectief omgekeerd.

Huidige consensus

Internering schende het 5e Amendement (redelijk proces), 14e Amendement (gelijke bescherming), en fundamentele burgerrechten. Korematsu staat als anti-canon – een waarschuwing tegen raciale profilering onder het mom van nationale veiligheid.

Geen Japans-Amerikaan werd ooit veroordeeld voor spionage of sabotage. De kampen waren toen ongrondwettelijk; ze zijn nu ondubbelzinnig veroordeeld.