Welke drie planeten in ons zonnestelsel hebben de sterkste magnetische velden?

Een planeet zijn magnetisch veld vormt een soort schild dat deeltjes en energie van de planeet afweert, wat het oppervlak beschermt. Niet alle planeten hebben een magnetisch veld, en die wel een hebben, kunnen velden van wisselende kracht hebben, bepaald door stromen en de beschikbare magnetische materialen.

Jupiter

Jupiter heeft het sterkste magnetische veld van alle planeten in ons zonnestelsel. Zijn kern – waarschijnlijk samengesteld uit vloeibaar metallisch waterstof dat de benodigde elektrische stroom geleidt – samen met de magnetische deeltjes die Jupiter bevat, creëert een magnetisch veld. De kracht van het magnetische veld van de planeet zorgt ervoor dat de in het veld gevangen deeltjes radiogolven produceren, die door de vele manen in de ruimte worden geamplificeerd.

Saturnus

Een planeet zijn magnetisch veld hoeft niet met zijn as te aligneren, maar doet dat meestal. Dat van Saturnus wijkt slechts 1 graad van zijn as af. De polariteit is tegengesteld aan die van de Aarde, wat betekent dat als iemand een kompas op Saturnus zou houden, de naald naar het zuiden zou wijzen in plaats van naar het noorden. Zijn magnetisch veld is bijna 600 keer zo sterk als dat van de Aarde, en zijn centrum – gemaakt van vloeibare waterstof die snel rond een rotse kern beweegt – geleidt de elektriciteit die nodig is voor een magnetisch veld.

Uranus

Een van de manieren waarop Uranus verschilt van de meeste andere planeten is dat zijn polen op zijn zijkanten liggen, wat resulteert in geen wisseling van dag en nacht op de planeet. Hierdoor ligt het magnetische veld rond Uranus nauwlijks uitgelijnd met zijn equator, in plaats van met zijn polen. Dit resulteert in een wankelende beweging in het veld. Het heeft ook een vreemde vorm gekregen, met een lange staart die mee draait met de planeet.

Veldfluctuaties

Het magnetische veld van de Aarde heeft in het verleden meerdere keren veranderd, wat kan leiden tot een omkering van de polen, waarbij de noordpool naar het zuidelijk halfrond schuift en de zuidpool naar het noordelijke. Een dergelijke verandering zou het magnetische veld van de Aarde aanzienlijk verzwakken, waardoor kosmische straling het aardse oppervlak kan bereiken en mogelijk mutaties kan veroorzaken. Dit was in eerdere veldfluctuaties geen probleem, maar het is mogelijk.