VS-betrokkenheid in Vietnam: Van Kennedys escalatie tot Johnsons totale oorlog

De traject van de Amerikaanse betrokkenheid in Vietnam verschuifde dramatisch tussen de Kennedy- en Johnson-administraties — van gemeten adviesondersteuning tot massale militaire interventie.

Kennedy-administratie (1961–1963): Graduele escalatie

• Overgenomen toezegging: Kennedy voortgezet Eisenhowers hulp aan Zuid-Vietnam tegen de communistische Viet Cong.
• Adviseurs toenemen: Amerikaanse militair personeel groeide van ~700 tot meer dan 16.000, officieel als "adviseurs" maar vaak in combatrollen.
• Counterinsurgency focus: Nadruk op Special Forces training, strategische hamlets, en "harten en geesten" winnen.
• Diem-staatsgreep (1963): Kennedy steunde taciet de omverwerping van Ngo Dinh Diem, wat politieke instabiliteit creëerde.

Overgang naar Johnson (Eind 1963)

LBJ voortgezet initieel Kennedys beleid, maar keek naar Vietnam door het prisma van Koude Oorlog geloofwaardigheid en binnenlandse politieke druk.

Incident in de Golf van Tonkin (Augustus 1964)

Gemelde aanvallen op Amerikaanse jagers (de tweede waarschijnlijk geëxagereerd) leidde tot de Golf van Tonkin Resolutie, die Johnson blanke cheque autoriteit gaf om "alle noodzakelijke maatregelen" te nemen.

Johnson-administratie (1964–1969): Massale escalatie

• Operatie Rolling Thunder (1965): Voortgezet bombardementscampagne tegen Noord-Vietnam.
• Grondtroepen ingezet: Marines landden in Da Nang (maart 1965); pieksterkte bereikte 549.000 in 1968.
• Zoek-en-vernietig tactieken: Grootschalige operaties (bijv. Cedar Falls, Junction City) veroorzaakten hoge slachtoffers en burgerontheemding.
• Tet-offensief (1968): Militair tegenslag voor communisten maar politiek keerpunt — Amerikaanse publieke steun instortte.

Binnenlandse uitval

Dienstplichtuitbreiding, geteleviseerde gruwelen, en geloofwaardigheidsgap voedden massale anti-oorlogsprotesten, splitsen de Democratische Partij en dryven Johnson uit de race van 1968.

Verschuiving in doelen

Van "communisme eindigen" naar een "onderhandelde beslechting" zoeken — uiteindelijk alleen bereikt onder Nixon (1973 Parijs Vredeakkoorden).

Samenvatting: Kennedy startte de diepgaande toezegging; Johnson transformeerde het in Amerika's langste, meest verdeeldmakende oorlog.