Niet-Democratische Landen in het Midden-Oosten: Authoritaire Regeringsvormen

Het Midden-Oosten kent een concentratie autoritaire regimes. Per 2024 missen de volgende staten competitieve meervoudige partijverkiezingen, burgerrechten en vredige machtswisseling:

Absolute Monarchies (Erfelijke Regering, Geen Verkiezingen)

• Saoedi-Arabië: Koning (Al Saud) houdt absolute uitvoerende, wetgevende, rechtspraak macht. Geen partijen. Adviesraad (Majlis al-Shura) aangewezen. Mannelijke voogdij systeem gehervormd maar blijft. Visie 2030 moderniseert economie, niet politiek.
• Oman: Sultan Haitham bin Tariq (sinds 2020). Besluit-gebaseerd bestuur. Adviesorganen (Staatsraad, Adviesvergadering) alleen adviserend. Beperkte persvrijheid.
• Qatar: Emir Tamim bin Hamad Al Thani. Absolute autoriteit. Adviesraad gekozen 2021 (eerste keer) maar beperkte wetgevende kracht. Hoog inkomen per capita, arbeids hervormingen (kafala deels beëindigd).
• Verenigde Arabische Emiraten: Federatie van 7 erfelijke emiraten. President (Al Nahyan - Abu Dhabi), PM (Al Maktoum - Dubai). Federale Nationale Raad: 50% gekozen (beperkt kiesrecht), 50% aangewezen. Geen partijen. Strenge cybercriminele/lasterswetten.

Authoritaire Monarchies / Hybride Regimes

• Bahrein: Koning Hamad bin Isa Al Khalifa. Grondwet (2002) voorziet gekozen onderhuis (Raad van Vertegenwoordigers), maar gerrymandering, ontbindingsbevoegdheden, en aangewezen bovenhuis (Adviesraad) garanderen koninklijke controle. Sjia meerderheid, Soennita regeer. 2011 opstand onderdrukt (GCC interventie). Lopende onderdrukking.
• Jordanië: Koning Abdullah II. Parlement bestaat maar koning benoemt PM, ontbindt parlement, controleert veiligheid. Hervormingen incrementeel.
• Marokko: Koning Mohammed VI. 2011 Grondwet versterkte PM/parlement maar koning behoudt "Opperste Bevelhebber van de Gelovigen," veiligheid, strategische controle. Verkiezingen gehouden; PJD (islamistisch) leidde regering 2011–2021, daarna gemarginaliseerd.
• Koeweit: Emir (Al Sabah). Meest levendig parlement (Nationale Vergadering) in Golf – kan ministers ondervragen, neerleggen dwingen – maar Emir ontbindt het frequent (2023, 2024). Geen partijen. Politieke patstelling chronisch.

Republieken / Overige

• Iran: Theocratische republiek. Opperste Leider (Khamenei) > President. Bewaardersraad keurt kandidaten. Geen vrije verkiezingen. Zware onderdrukking.
• Syrië: Assad familie dictatuur (Bashar sinds 2000). Schijnverkiezingen. Burgeroorlog sinds 2011. Totaalitaire veiligheidsstaat.
• Egypte: Sisi militair-autoritair (sinds 2013 coup). Verkiezingen gecontroleerd. Massale gevangenneming, doodstraf.
• Libië / Jemen: Gefragmenteerde oorlogsheren / gefaalde staten – geen democratisch bestuur.

Uitzonderingen (Geflaagde / Deeltijdse Democratieën)

• Israël: Democratisch voor Joodse burgers; militaire bezetting Westjordanoord/Gaza ontneemt Palestijnen rechten.
• Turkije: Competitief autoritair (Erdoğan sinds 2003). Verkiezingen gehouden maar ongelijk speelveld (media, rechtspraak, arrestaties).
• Libanon: Confessioneel sectarisch systeem; paralyse, corruptie, instorting (2019–). Niet volledig democratisch.
• Irak: Procedurale democratie; milities, corruptie, Iraanse invloed domineren.

Freedom House / V-Dem / EIU Democratie Index classificeren consistent de Golfmonarchieën + Iran, Syrië, Egypte als "Not Free" / "Gesloten Autocracieën."