Hoe keken de Arabieren naar de vredesconferentie van Parijs?

* Verraad aan beloften gedaan tijdens de Eerste Wereldoorlog: De Arabieren hadden onafhankelijkheid beloofd in ruil voor hun steun tegen het Ottomaanse Rijk tijdens de Eerste Wereldoorlog. De Vredesconferentie van Parijs negeerde deze beloften echter grotendeels en verdeelde de Arabische gebieden onder de Europese machten. Dit werd door de Arabieren gezien als verraad.

* Gebrek aan zelfbeschikking: De Vredesconferentie van Parijs ontzegde de Arabieren ook het recht op zelfbeschikking. In plaats daarvan legden de Europese machten hun eigen mandaten op aan de Arabische gebieden, die in wezen koloniën waren. Dit gebrek aan zelfbeschikking werd door de Arabieren diep verontwaardigd.

* Oprichting van de staat Israël: De Vredesconferentie van Parijs creëerde ook de staat Israël, die door de Arabieren als een groot onrecht werd gezien. De Arabieren woonden al eeuwen in Palestina en vonden dat zij recht hadden op een eigen staat. De oprichting van Israël werd gezien als een verdrijving van de Arabieren uit hun voorouderlijk land.

Positief:

* Een groter bewustzijn van het Arabisch nationalisme: De Vredesconferentie van Parijs heeft geholpen het bewustzijn van het Arabisch nationalisme te vergroten. De Arabieren waren verenigd in hun verzet tegen de Europese machten en hun ontkenning van de Arabische zelfbeschikking. Dit gemeenschappelijke doel hielp de Arabieren samen te brengen en een sterker gevoel van nationale identiteit te ontwikkelen.

* Verhoogde steun voor Arabische onafhankelijkheid: De Vredesconferentie van Parijs heeft ook de steun voor de Arabische onafhankelijkheid binnen de internationale gemeenschap vergroot. Veel niet-Arabische landen stonden sympathiek tegenover de Arabische zaak en steunden hun eisen voor zelfbeschikking. Deze steun hielp de Europese machten onder druk te zetten om de Arabieren onafhankelijkheid te verlenen.

* De basis gelegd voor toekomstige Arabische staten: De Vredesconferentie van Parijs legde de basis voor de toekomstige Arabische staten. Hoewel de conferentie de Arabieren geen onmiddellijke onafhankelijkheid verleende, plantte zij wel de kiem voor hun uiteindelijke zelfbeschikking. De Arabische staten die na de Tweede Wereldoorlog ontstonden, waren grotendeels gebaseerd op de grenzen die tijdens de Vredesconferentie van Parijs waren getrokken.