Hongkongs kolonisatie door het Britse Rijk werd gedreven door een combinatie van economische ambitie, strategische militaire belangen, en de dynamiek van 19e-eeuwse wereldwijde handel. Het proces ontvouwde zich in fasen, beginnend met de Opiumoorlogen en gipfelend in een 156-jarige koloniale periode.
In de vroege 1800s maakten Britse kooplieden enorme winst uit de illegale opiumhandel met China. Toen de Qing-dynastie probeerde dit te onderdrukken, escaleerden spanningen tot de Eerste Opiumoorlog (1839–1842). Brits superieure zeemacht dwingde een Chinese nederlaag af, wat leidde tot het Verdrag van Nanjing, dat Hongkong Eiland aan Groot-Brittannië afstond 'in perpetuïteit'.
Hongkongs diepe, beschutte haven in de Parelrivierdelta maakte het een ideaal Royal Navy basis en een poort naar Chinese markten. Zijn positie stelde Groot-Brittannië in staat om macht te projecteren over de Zuid-Chinese Zee en handelsroutes naar de rest van Azië te beveiligen.
Na de Tweede Opiumoorlog (1856–1860), stond het Verdrag van Peking de Kowloon Schiereiland (zuidelijk van Boundary Street) af. In 1898 huurde het Tweede Verdrag van Peking de Nieuwe Gebieden (noordelijk van Kowloon tot de Shenzhen Rivier) voor 99 jaar—verloopend in 1997.
Onder Brits beheer werd Hongkong een vrije haven met lage belasting en minimale regulering, wat wereldwijde handel aantrok. Het bloeide als centrum voor thee, zijde, en later productie en financiën. Het gebied diende ook als centrum voor de koeliehandel, leverend contractarbeid aan Britse koloniën wereldwijd.
Brits bewind vormde diepgaand Hongkongs rechtsysteem, onderwijs, infrastructuur, en wereldwijde kijk. De overdracht aan China in 1997 onder het 'één land, twee systemen' kader was een direct gevolg van de 1898 huurverloop. Vandaag blijft Hongkong een unieke mengeling van Oostelijke en Westelijke invloeden—een nalatenschap van het koloniale verleden.
De meeste kolibries vertrekken uit Connecticut in late augustus of begin september om naar het zuiden te migreren voor de winter. Een paar kunnen tot oktober blijven als het weer zacht blijft.
Chemosynthetische ecosystemen – waar microben chemische energie (geen zonlicht) omzetten in biomassa – clusteren in vier diepzeehabitatten. Elk herbergt endemische fauna aangepast aan extreme omstandigheden. 1. Hydrothermale bronnen (Zwarte & Witte rokers) Mecanisme: Zeewater percoleert naar benede
Waar. De Stille Oceaan is een enorme vochtbron. Wanneer vochtige lucht over het koelere kustland van Noord-Californië beweegt, condenseert het tot wolken, regen en mist. Dit houdt de kust nat en mistig terwijl binnengebieden droger blijven.
