De Akosombo-dam ligt in Ghana, een land in West-Afrika met een zuidelijke grens aan de Atlantische Oceaan. In 1957 was Ghana het eerste subsaharaanse Afrikaanse land dat onafhankelijkheid verklaarde, en geniet democratische regering sinds 1992. Ghana's bijna 25 miljoen inwoners ontvangen elektriciteit grotendeels van de Akosombo-dam gelegen aan de Voltariivier, wat ook de belangrijkste bron van zoetwater van het land is.
In 1949, toen Ghana nog "Gouden Kust" heette, commissioneerde de overheid een Brits adviesbureau, Sir William Halcrow and Partners, om te bepalen hoe de Voltariivier in het zuidoostelijke deel van het land ontwikkeld kon worden als potentiële bron voor hydroelektrische energie. De Voltariivier Voorbereidingscommissie's 1956 rapport was moedgevend over de haalbaarheid van een dam, maar de kosten zouden de 500 miljoen cedi overschrijden, gelijk aan meer dan $414 miljoen dollar. Pas in 1962 tekende Ghana's eerste president, Kwame Nkrumah, de overeenkomst om het officiële Voltariivier Project te creëren, wat ook de Voltariivier Autoriteit oprichtte om de operatie van de dam te begeleiden zodra deze gebouwd was. De financiering van de dam werd gefinancierd door een alliantie van beleggers uit de Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk en de Internationale Bank voor Herstel en Ontwikkeling, een instituut van de Wereldbank.
De bouw van de dam begon in 1961 en duurde drie jaar. Om energie te genereren, werd het Volta-meer gecreëerd in de gemeente Akosombo, wat vereiste dat de omringende gebieden onder water gezet werden, wat de ontheffing van meer dan 700 dorpen en 80.000 mensen in de regio dwong. Het Volta-meer is het grootste meer in Ghana, met een oppervlakte van meer dan 20.700 km² (8.000 vierkante mijl). Hoewel water in 1964 in het meer begon te stromen, werd de dam zelf pas het volgende jaar officieel onthuld.
De Akosombo-dam is samengesteld uit zwaartekracht-steenvervul. Hij is 670 meter (2.200 voet) in lengte, 365 meter (1.200 voet) breed en stijgt tot een top-hoogte van 114 meter (374 voet). Een tweede, kleinere dam werd gebouwd om de overflow van de hoofddam te bevatten. Deze dam meet 365 meter (1.200 voet) in lengte, 150 meter (500 voet) in breedte op zijn wijdste punt en stijgt tot een hoogte van 36 meter (120 voet). Er zijn twee overloopkanalen aan de dam bestaande uit zes 11,5 bij 13,7 meter (38 bij 45 voet) staal poorten die vloedwater van de dam afleiden om mogelijke schade te voorkomen.
De dam wordt aangedreven door een zes-eenheden centrale met een totale capaciteit van 1.020 megawatt. Het heeft generatoren met een diameter van 11 meter (36 voet) die omringd worden door 4,3 km (2,7 mijl) koperen draad. De generatorrotor is 10,4 meter (34 voet) in diameter en deassen zijn 117 cm (46 inch) in diameter. De penstocks – de poorten die waterstroom regelen en water naar de turbines brengen – zijn 7,3 meter (24 voet) in diameter en 110 meter (360 voet) lang. De dam genereert genoeg energie om Ghana te voorzien alsook de energiebehoefte van burenlanden als Togo, Benin en Ivoorkust te supplementeren.
De Savanes regio is een zelden bezochte regio van Togo die grenst aan Ghana, Benin en Burkina Faso. De grootste stad is Sansanné-Mango, met een populatie van ongeveer 40.000 per 2010. Koloniale geschiedenis Tijdens de kolonisatie in de late 1800s, werd Togo een beschermland van Duitsland bekend als
De Janghua Dam bevindt zich in Taiwan, een eilandstaat voor de kust van China. De dam wordt beheerd door het Northern Region Water Resources Office, een afdeling van de Water Resources Agency. Deze agentschap maakt deel uit van het Ministerie van Economische Zaken. Locatie De Janghua Dam ligt in Fu
Tot in de jaren tachtig was Providenciales – of Provo, zoals de locals het noemen – een rustig, enkel-resort-hoekje van de even slapende Turks- en Caicoseilanden. De 98 km² ivoorwitte poedersstranden en turquoise wateren hebben sindsdien een stroom lof opgebouwd in reis- en lifestyle-tijdschriften.
