Toen Europeanen een westelijke route naar Azië zochten, vonden ze Amerika

In de late 15e eeuw zochten Europeese machten – met name Portugal en Spanje – een directe zeeroute naar Azië (de "Indiën") om de door Ottomanen gecontroleerde landroutes te omzeilen en toegang te krijgen tot de lucratieve specerij, zijde en luxehandel.

De miscalculatie

Christoffel Columbus, varend voor Spanje in 1492, onderschatte de omtrek van de aarde en overschatte Azië's oostelijke uitsteking. Hij geloofd dat een westelijke reis van ~3.000 mijl Japan (Cipangu) zou bereiken. In plaats daarvan, op ongeveer die afstand, ontdekte hij de Bahama's, Cuba en Hispaniola – de uithoeken van een continentale landmassa onbekend aan Europa, Afrika en Azië.

Wat ze "vonden"

• Twee continenten: Noord- en Zuid-Amerika, bewoond door diverse beschavingen (Azteek, Inca, Maya, Mississippiaans, en honderden naties) gedurende 15.000+ jaar.
• Geen Azië: Het duurde decennia (Vespucci, Magelhaen) voordat Europeanen aanvaardden dat dit een "Nieuwe Wereld" was, niet de Indiën.
• Kolonisatie: De "ontdekking" ontketende de Columbian Exchange, verovering, vestiging, demografische instorting van inheemse volkeren (ziektes, oorlog, slavernij), en de trans-Atlantische slavernijhandel.

De echte westelijke route naar Azië

De echte westelijke zeeroute naar Azië werd uiteindelijk geopend door Ferdinand Magelhaens' expeditie (1519–1522), die rond Zuid-Amerika (Straat Magelhaen) over de Stille Oceaan zeilde naar de Filipijnen en Specerij-eilanden (Molukken). Maar Amerika – initieel een obstakel – werd het fokus van het rijk.