Wat is een Pullman Porter?

103 jaar lang, van 1866 tot 1969, leverde de Pullman Palace Car Company luxe slaapwagens aan treinen door heel Amerika. Één persoon verzorgde alle behoeften van de passagiers in die slaapwagens. 's Avonds maakte hij de zitplaatsen om in slaapkooien, 's ochtends weer in zitplaatsen. Hij bracht eten en drinken, verkocht speelkaarten, sigaretten en snoep, en hield de wagon keurig schoon. Hij was de Pullman Porter.

Wie is hij?

Alleen Afro-Amerikaanse mannen uit het Zuiden werden aangenomen als Pullman porters. In na-burgeroorlog Amerika geloofde de eigenaar, George Pullman, dat witte passagiers zich het comfortabelst en veiligst voelden met iemand die voor hen toen onzichtbaar was: een ex-slaaf. In de jaren '20 bood de Pullman Company meer banen aan Afro-Amerikaanse mannen dan enig ander Amerikaans bedrijf. Na selectie kreeg de man een karakterbeoordeling en uitgebreide training.

Werkomstandigheden van een Pullman Porter

Vroegere porters moesten vaak lang van hun gezin weg zijn. Veel treinknooppunten lagen in het Noorden, de meeste porters woonden in het Zuiden. Dit werd minder een probleem zodra zwarten naar het Noorden migreerden voor werk. Een porter werkte vaak 400 uur per maand. De loon was laag. Het werk was fysiek zwaar, vooral het 's avonds neerhalen van de bovenkooien uit het plafond en 's ochtends weer opruimen. Er waren veel strikte regels. Bijv.: beddengoed en handdoeken waren vuil zodra ze uitgevouwen waren. De porter moest 24/7 beschikbaar zijn voor passagiers, wat slapen bemoeilijkde.

Zijn Plek in de Samenleving

Hoewel zwarte porters aangenomen werden omdat witten ex-slaven onzichtbaar achten, was de Pullman porter allesbehalve onzichtbaar in de zwarte samenleving. Ze hadden een van de beste banen die beschikbaar waren voor zwarten toen. Ze reisden veel en zagen veel van het land, dus hadden veel verhalen. Lonen waren laag, maar een goede porter kon veel geld verdienen in fooien. Veel porters bezaten huizen en auto's. Verscheidene generaties van een familie konden porters zijn, de baan quasi ervend van de vorige generatie.

De Pullman Porter en de Vakbonden

Vakbonden sloten zwarten doorgaans uit. Hoewel het bedrijf probeerde organisaties op te zetten om porters een gevoel van vakbondsbetrokkenheid te geven, waren geen erg succesvol. In 1925 werd de eerste vergadering van de International Brotherhood of Sleeping Car Porters gehouden in Harlem. Pas in 1937 kon de Brotherhood de Pullman Company een contract afdwingen. In latere decennia reisden Amerikanen steeds minder per trein. De 12.000 porters die 1925 lid waren van de Brotherhood, waren in 1968 gekoeld tot 1.151, een jaar voordat de Pullman Company de activiteiten stopzette. En toen de Pullman slaapwagens in de geschiedenis verdwenen, verdwenen ook de Pullman porters.