Antarctica's surrele blauwe tinten — gezien in ijsbergen, gletsjers en sneeuwvelden — zijn echte optische fenommenen, geen camera-trucs. Verschillende fysieke mechanismen combineren om ze te creëren.
Watermoleculen absorberen langere golflengtes (rood, oranje, geel) sterker dan kortere (blauw). In dicht, bubbelvrij gletsjerijs reist licht meters voor het verlaat, warmtekleuren strippend en voornamelijk blauw doorlatend.
Sneeuw is een matrix van ijkristallen en luchtbellen. Fotons botsen herhaaldelijk; kortere (blauwe) golflengtes verstrooien efficiënter (vergelijkbaar met waarom de lucht blauw is). Hoe dieper het licht penetreert, hoe blauer het emergent licht.
Antarctisch ijs is vaak fijnkorrelig en hoog gecompact (vooral in blauw-ijsgebieden), wat transmissie vergroot en witte oppervlakteverstrooiing vermindert.
Op de kust mengt gereflecteerd blauw van ijs met intrinsiek blauwe zeewater (water absorbeert rood), het effect versterkend.
Antarctica ziet er blauw uit wanneer schoon, dicht ijs + heldere atmosfeer + lage zon samenkomen om licht selectief te filteren en te verstrooien. Het is een natuurlijk filter dat de ware kleur van water in vaste toestand onthult.
Ja, koude oceaanstromingen zijn over het algemeen sterker dan warme stromingen. De primaire reden is dichtheid: koud water is dichter dan warm water, dus zakt het en drijft krachtige, diep bereikende stromingen. Warm water is minder dicht, stijgt, en vormt zwakkere, ondiepere oppervlaktestromingen.
Mount Everest ontstond ongeveer 60 miljoen jaar geleden tijdens de botsing van de Indiase en Eurasische tektonische platen, die de Himalaya creëerde. De initiële vorm en hoogte verschilden aanzienlijk van vandaag, met verdere heving, erosie en wijziging sindsdien.
Afstand van Mount Everest tot Stone Mountain Stone Mountain (Georgia, VS) tot Mount Everest (Himalaya, Azië) is ongeveer 17.200 kilometer (10.680 mijl).
