De Amazonas is synoniem met hitte en vocht — maar het heeft een koud extreme. De laagste officieel gemeten temperatuur in het Amazonasbekken is 3,9°C (39,02°F), gemeten in Serra da Canastra Nationaal Park in Minas Gerais, Brazilië, op 1 juli 1975.
De Amazonas' typische bereik is 25-28°C (77-82°F) jaar rond. Het 3,9°C record vond plaats op hoge elevatie op de rand van het biome. In de laaglandkern (bijv. Manaus, Iquitos) zakken temperaturen zelden onder 18°C (64°F).
Zelfs korte koude evenementen (5-10°C) kunnen:
Paradoxaal kan klimaatverandering koude extremen in sommige Amazonasranden verhogen door atmosferische circulatie te verstoren (verzwakte Hadley-cel, meer frequente pooluitbarstingen). Tegenovergesteld, de kern warmt stapsgewijs op.
De Amazonas is niet uniform heet — haar randen, elevaties en atmosferische dynamica creëren verrassende thermische diversiteit. Maar 3,9°C blijft een opmerkelijke uitvaller in 's werelds grootste tropisch woud.
Mount Everest ervaart niet de traditionele vier seizoenen die de meeste van de wereld kent. In plaats daarvan werkt de hoogste piek van de wereld op een binaire seizoenscyclus gedefinieerd door het Aziatische moessonsysteem: de zomermonsoen (nat seizoen) en de wintermoesson (droog seizoen). Zomermon
Mount Everest (8.848,86 m / 29.031,7 ft) werd gevormd door de lopende botsing van de Indiase en Euraziatische tektonische platen: ~50–55 Ma: Indiase Plaat (noordwaarts dryfend ~15 cm/jaar) botst met Euraziatische Plaat. Subductie & Korstverdikking: Drijvende Indiase continentale korst weert subduct
Historische Eras Pioniers Era (1953-1970s) Eerste top: Hillary & Norgay (1953). Weinig pogingen, nationale expedities, geen commerciële begeleiding. Jaarlijkse toppen: 0-58. Vroege Commerciële Era (1980s-1990s) 600). 1996: 803 toppen — dodelijkste seizoen (15 doden, gechronicleerd in Into Thin A