Twee Noord-Amerikaanse reiseroutes, de Trail of Tears en de Oregon Trail, scherp contrasterende geschiedenissen. De "Trail of Tears" verwijst naar de route die het Cherokee-volk in de jaren 1830 nam toen Europeanen hen deden vertrekken uit hun oerbodem in de zuidoostelijke Verenigde Staten. De Oregon Trail was de route die Europese vestelingen in de jaren 1840 tot 1860 gebruikten om de vruchtbare grond van westelijk Oregon te bereiken.
Zowel de Trail of Tears als de Oregon Trail zijn officieel erkend als Nationale Historische Paden, onder 19 dergelijke paden in totaal. Vanaf 2009 was de Trail of Tears van plan uitgebreid te worden, met extra paden aan de route. Als Nationaal Historisch Pad ontvangt de Trail of Tears een samenwerking van ondersteuning van onderzoek- en behoudsverenigingen, waaronder de National Park Service en de Trail of Tears Association, evenals universiteiten, musea, historische verenigingen en andere non-profitorganisaties. De Oregon Trail is ook een Nationaal Historisch Pad. Onder de bezoekmogelijkheden zijn auto-tour route interpretatieve gidsen. Met deze gidsen kun je leren over het pad terwijl je de lengte ervan met de auto aflegt, de rijinstructies van de gids volgend. Vind een kopie van de route-interpretatieve gids bij elk toeristenkantoor in de buurt van het pad.
De migraties langs de Trail of Tears en de Oregon Trail vonden allebei plaats binnen een 30-jarige span, beginnend met de gedwongen migraties van de Trail of Tears in 1838 en 1839 en gevolgd door reizigers die de Oregon Trail volgden van de jaren 1840 tot de jaren 1860. De Trail of Tears vond plaats als onderdeel van de Indianenverwijderingsbeleid van president Andrew Jackson, wat de Native Americans dwong om uiteindelijk te vestigen in delen van wat nu Oklahoma is. Aan de andere kant waren de vrije migraties langs de Oregon Trail onder de eerste voorbeelden van westelijke expansie onder Amerikanen van Europese afkomst. De Oregon Trail bood een transportroute van oostelijke steden en gemeenschappen westwaarts tot de Stille Oceaan. Enkele van de primaire reizigers waren bijnierhandelaars, goudzoekers en missionarissen.
Zowel de Trail of Tears als de Oregon Trail zijn oost-west routes die de meerderheid van de reizigers in westelijke richting nam. Ze lopen allebei door Midwestern staten, hoewel de Trail of Tears oostelijk van de Oregon Trail begint, eindigend dicht bij waar de Oregon Trail begint. De Trail of Tears loopt door Georgia, Tennessee, Alabama, Kentucky, Arkansas en Missouri voordat het eindigt in oostelijk Oklahoma. De Oregon Trail begint net ten noorden van het eindpunt van de Trail of Tears, in westelijk Missouri, dicht bij de Kansas-grens.
Spanning en gebruik Boog- en trekbruggen worden gebruikt voor het oversteken van middellange spannen. Beide zijn ontworpen voor voetgangers, motorvoertuigen en treinen. Stalen boog- en stalen trekbruggen kunnen tot 550 meter spannen. De langste betonnen boogbrug is 425 meter. Geen van beide typen ka
De Trail of Tears verwijst naar de emotionele verwoesting en levensverlies tijdens de jaren 1830, toen Native Americans gedwongen werden hun thuisland in het zuidoosten van de Verenigde Staten te verlaten naar reservaten toen bekend als Indian Territory in het huidige Oklahoma. De oprukking van de C
De Oregon Trail was het 2.000 mijl lange pad dat vestigers westwaarts leidde. De route startte in Independence, Missouri en eindigde in Willamette Valley, Oregon tijdens de 1800s. Vandaag kunnen toeristen de zichten en geluiden van de route beleven in diverse museen en herstelde locaties langs de tr
