Een unieke en diverse groep primaten, makis leven alleen op Madagaskar en de nabijgelegen Comoreneilanden. Hoewel onduidelijk is hoe, precies, makis van vasteland-Afrika naar Madagaskar gekomen zijn, geloven wetenschappers dat ze kwamen nadat het landmassaafscheid van continentale Afrika had plaatsgevonden. Of ze over drijvende vegetatie of een ander vervoersmiddel kruisten, eenmaal de voorouderlijke makis Madagaskar bereikten, werden ze geïsoleerd door de Indische Oceaan. Veel als Darwin's vinken op de Galapagoseilanden, moedigde de isolatie een opmerkelijke radiatie van makisoorten aan naarmate ze evolueerden om diverse niches op de eilanden te vullen. Vandaag de dag zijn er 88 soorten over. Voor eenvoudigere classificatie groeperen wetenschappers ze in één van vijf families.
Ook bekend als echte makis, omvat de familie Lemuridae de meest herkenbare makisoort, de ringstaartmaki. Gemakkelijk te identificeren aan hun lange, fluffige, zwart-wit gestreepte staarten, bewonen veel ringstaartmakis de dierentuinen van de wereld. Ze gebruiken hun staarten voor balans tijdens het bewegen door de bomen. In tegenstelling tot sommige aapsoorten kunnen de makis hun staarten niet gebruiken voor grijpen of vasthouden. Voor een ringstaartmaki is dat geen probleem omdat, uniek onder makis, ze een groot deel van hun tijd op de grond doorbrengen waar geen gevaar van vallen is. Op de grond zoeken ze naar voedsel als fruit en bladeren. Ringstaartmakis doorbrengen het grootste deel van hun leven in groepen gedomineerd door een alfavrouw. Bekend als benden, omvatten deze groepen soms zo veel als 30 makis, maar tellen doorgaans rond de 17.
Helaas dreigen dezelfde brandrooi-landbouwtechnieken die vaak worden genoemd bij de vernietiging van Zuid-Amerikaanse regenwouden alsook destructieve kappepraktijken de bossen die ringstaartmakis hun thuis noemen. Verlies van deze leefomgeving heeft hen op de lijst van bedoelde soorten gedwongen.
De kleinste makis behoren tot deze familie. Inderdaad, met een meting van minder dan 6,5 centimeter van kop tot staartbasis, is de dwergmuismaki de kleinste primaat ter wereld, volgens National Geographic. Levend in groepen van maximaal 15, doorbrengen deze kleine makis het grootste deel van hun leven in de bomen, slapend overdag en 's nachts wakker wordend om insecten te jagen of te zoeken naar fruit en planten. Ze hebben de capaciteit om overtollig vet in hun achterpoten en staart op te slaan, een aanpassing die bijzonder nuttig is wanneer voedsel schaars is. Muismakis kunnen tot 35 procent van hun lichaamsgewicht op deze manier opslaan, en dit metaboliseren wanneer voedsel moeilijk te vinden is.
Hoewel beschermd, komen veel leden van de cheirogaleidae-familie in gevangenschap terecht voor de exotische dierenhandel. Echter, de vernietiging van hun al beperkte leefomgeving bedreigt deze al bedoelde makis nog meer.
Deze familie bestaat uit een groep makis bekend als sportieve makis. Ze delen veel kenmerken met andere makifamilies zoals grijpende vingers en lange, bosstaarten om te helpen met balans in de bomen. Een interessant lid van megaladapidae is de wezelsportieve maki. Met een gewicht van ongeveer 1 kilo, doorbrengen deze bruine en grijze makis het grootste deel van hun tijd in bomen als andere makis. Hun dieet bestaat voornamelijk uit bladeren, hoewel ze ook fruit en bloemen eten. Interessant genoeg gebruiken wezelsportieve makis een unieke verteerstrategie die gevonden wordt in dieren als konijnen. De makis gebruiken cecotropen om cellulose in bladeren af te breken en alle voedingsenergie te extraheren. Cecotropen lijken op feces, maar komen eigenlijk uit een speciaal gebied van het verteerstelsel genaamd de caecum. De maki eet de cecotropen opnieuw op, en hun lichamen halen de overige nutriënten eruit. Wat er als een walgelijke gewoonte uitziet, rekent eigenlijk een maaltijd uit in een leefomgeving waar voedsel schaars kan zijn.
Bepaalde makis in deze familie zijn kritiek bedoeld. Een 2008-2010 rapport over de staat van primaten wereldwijd waarschuwde dat 100 individuen alles kunnen zijn wat overblijft van de populatie noordelijke sportieve maki op Madagaskar.
De grootste makis behoren tot deze familie. Hoewel fossielarchieven bewijs leveren van gorilla-grote makis, bereiken de grootste vandaag de dag slechts ongeveer 1,2 meter van kop tot teen. Een unieke groep makis genaamd sifaka's behoort ook tot indriidae. Vernoemd naar de distincte geluiden die ze maken tijdens het bewegen door de Malgache bomen, onderscheiden sifaka's zich op nog een andere manier. Terwijl de meeste makis alle vier de ledematen gebruiken om vaardig tussen bomen te bewegen, vertrouwen sifaka's alleen op hun opvallend sterke achterpoten om rond te komen. Of in de bomen waar ze het grootste deel van hun tijd doorbrengen of op de grond, blijven deze makis rechtop, springend van plek tot plek. Verrassend genoeg leggen ze soms zo veel als 9 meter in een enkele sprong af. Met deze transportmethode benutten sifaka's de uren tussen zonsopgang en zonsondergang om te zoeken naar een grote verscheidenheid aan plantenleven, nestelend in de bomen na de duisternis.
Als andere makisoorten zijn sifaka's bedoeld. Leefomgevingsvernietiging en een markt voor hun vlees constituëren hun grootste dreigingen. Echter, deze gelukkige makis hebben een speciale vorm van bescherming. Lokale gewoonte in Madagaskar beschouwt het vlees van sifaka's als taboe.
De daubentoniidae-familie heeft slechts één bizarre lid. Met enorme ogen, een bosstaart groter dan zijn lichaam en een vacht die eruitziet alsof hij in een stopcontact heeft gezeten, lijkt de aye-aye een wezen uit een andere wereld. Ze doorbrengen hun leven met het vermijden van de grond, bewegend door de kronen alleen 's nachts. Hoewel veel makis unieke vaardigheden en aanpassingen hebben, is de aye-aye misschien wel de meest gespecialiseerde. Uitgerust met tegenoverstelbare teenen, waardoor ze omgekeerd van takken kunnen hangen, en lange, dunne middelvingers aan elke hand, wordt aangenomen dat aye-ayes echolocatie gebruiken, als vleermuizen, om hun maaltijden te vinden. Geen andere primaten gebruiken deze methode. De vreemde middelvingers zijn de sleutel. Door erop te tikken tegen boomstammen en te luisteren, detecteren aye-ayes insectenlarven die onder de oppervlakte tunnelen. De vinger verandert dan in een gereedschap om de insecten uit hun gaten te vissen. Wanneer ze genoeg hebben van insecten eten, gebruiken aye-ayes hun vingers ook om de smullige binnenkant van fruit uit te schrapen.
Aye-ayes delen niet dezelfde traditionele geluk als sifaka's. Integendeel, lokale gewoonte beschouwt dit unieke wezen als een onheilspelend teken van pech. Gevolglijk worden veel aye-ayes op de spot gedood. Praktijken als deze, gecombineerd met de vernietiging van de bossen die ze hun thuis noemen, hebben de aye-aye tot een kritiek bedoelde soort gemaakt.
Het verfellen van gezichten met verschillende patronen en symbolen is al lang onderdeel van de traditie van vele culturen, waaronder Afrikaanse naties. Gezichtsverf, meestal aangevuld met lichaamsverf, wordt toegepast volgens tribale rituelen en culturele activiteiten van specifieke Afrikaanse triba
Spinnen zijn gewervellozen (geen insecten) met acht poten en kaken die gif in hun prooi injecteren om te stunnen, doden of anderszins onmachtig te maken. Hoewel er duizenden spinsoorten wereldwijd zijn, zijn er een paar die in gelokaliseerde gebieden voorkomen, zoals zuidelijk Alabama nabij steden a
Als je een reis naar Peru plant, ben je zeker van remnanten van Inca-geschiedenis tijdens je reizen te tegenkomen. De Inca-samenleving was verantwoordelijk voor een aantal ontdekkingen die vandaag de dag nog steeds relevant zijn, ondanks hun extreme isolatie van andere culturen die hen zouden hebben
