Zinkgaten zijn een landfenomeen, geen oceaanfenomeen

Zinkgaten vormen zich niet in de open oceaan. Ze zijn een karstlandvorm die op land ontstaat wanneer zwak zure grondwater oplosbaar bedrock (kalksteen, dolomiet, gips, zout) over duizenden jaren oplost, waardoor ondergrondse holtes ontstaan die uiteindelijk instorten.

Waarom niet in de oceaan?

• Mecanisme verschilt: Oceaanbodems worden gevormd door plaattektoniek — zeebodemspreiding aan midden-oceaanruggen, subduktie bij graven, vulkanisme, en sedimentafzetting — niet door grondwaterontbinding van bedrock.
• Waterchemie: Zeewater is al verzadigd met calciumcarbonaat; het lost kalksteen niet agressief op als CO₂-gerijkte regenwater op land doet.
• Druk: Diepe oceaandruk onderdrukt holtevorming en instortdynamiek.

Wat wel in de oceaan bestaat

• Blue Holes: Vertikale mariene grotten (bijv. Great Blue Hole, Belize) gevormd tijdens eerdere lage zeespiegels toen ze droge grotten waren; nu ondergedoken.
• Submariene canyons: Uitgehakt door turbiditeitsstromen, niet ontbinding.
• Pockmarks: Zeebodemdepressies door gas/vloeistofuitlating.
• Instortstructuren: Zeldzaam, geassocieerd met zoutdiapir-ontbinding of magmakamer-onttrekking, maar geen 'zinkgaten' in terrestrische zin.

Als je een gat in de oceaan ziet, is het geen zinkgat — het is een blue hole, een vent, of een tektonisch kenmerk. Echte zinkgaten zijn strikt terrestrisch.