De verschillen tussen de Engelse en Koreaanse taal

Engels is een van de meest gesproken talen ter wereld, naast Mandarijns Chinees en Hindi, en is de meest voorkomende tweede taal. Koreaans is een taal die door ongeveer 80 miljoen mensen in Zuid- en Noord-Korea wordt gesproken. Deze talen hebben een paar dingen gemeen, maar ze verschillen meer dan ze lijken omdat ze geen gemeenschappelijke wortel delen.

Alfabet

De Engelse taal heeft 20 medeklinkers, 6 klinkers en 1 letter die als medeklinker of klinker kan fungeren, afhankelijk van de situatie. Het werd ontwikkeld tot de vorm die vandaag gebruikt wordt in de 16e eeuw, hoewel de wortels teruggaan tot het Latijnse alfabet (dat zelf herleidbaar is tot het Griekse alfabet, de bron van het woord "alfabet" vanwege de eerste twee letters, alpha en beta).

Hangul is de naam van het Koreaanse alfabet, bestaande uit 14 medeklinkers en 6 klinkers, hoewel er samengestelde vormen van elk bestaan. In tegenstelling tot Engels, is het correct om het zowel horizontaal (links naar rechts) als verticaal (boven naar beneden) te schrijven, hoewel de links-naar-rechts stijl meer voorkomt. Het werd in de 15e eeuw ontwikkeld in een poging om de nationale geletterdheid te verhogen en wordt beschouwd als een van de makkelijkste alphabetten om te leren.

Fonologie

Er zijn een aantal fonologische, of linguïstische lettergreep, verschillen tussen de talen. Engels steunt op accenten, terwijl in Koreaans de accenten op verschillende woorden hun betekenis of de moeilijkheid om ze te begrijpen niet veranderen. Dit zorgt ervoor dat Koreaans sprekers van Engels monoton klinken en Engelstaligen van Koreaans overgeaccentueerd. Daarnaast zijn er een aantal klanken die niet in de Koreaanse woordenschat bestaan, wat de uitspraak van bepaalde Engelse woorden bemoeilijkt. Hierbij horen de /th/-klank, de /v/-klank uitgesproken als /b/, en de /f/-klank.

Grammatica

Er zijn drie primaire grammaticaverschillen tussen Koreaans en Engels. Het eerste is dat Engels een onderwerp-werkwoord-object-taal is, waarin een spreker aangeeft wat een onderwerp met een object gaat doen. Koreaans is een onderwerp-object-werkwoord-taal, waarin de spreker het onderwerp noemt, dan het object, dan de actie.

Daarnaast wordt informatie aan het einde van het werkwoord toegevoegd om het contextueel te maken (zoals wijs en tijd) in plaats van in de zin te vervatten. Deze methode van informatie toevoegen heet "agglutinatie".

Koreaans mist de vereiste dat werkwoordstijden moeten overeenkomen met onderwerpen, wat leidt tot moeilijkheden wanneer Koreaanse studenten tijden in het Engels door elkaar halen. Er is een vergelijkbaar probleem dat Koreaans de lidwoorden "the," "a," of "an" niet gebruikt. Als geheel passen grammaticaal categorieën en classificaties niet direct overeen vanwege het gebrek aan gemeenschappelijke achtergrond, in tegenstelling tot gelijkaardige talen als Engels en Spaans of Koreaans en Chinees.

Cultureel

Koreaans, zoals veel Aziatische talen, gebruikt een aantal honorifics in de taal om sociale context in gesprek aan te duiden. In het Engels wordt dit vaak afgehandeld door toon en lichaamstaal. Als zodanig, hoewel het de taal iets vereenvoudigt voor Koreanen door gebrek aan nieuwe vocabulaire in dit gebied, kan het problemen veroorzaken bij het overbrengen van sociale betekenis vanwege de relatieve monotonie van hun Engelse accent.