Een van de eerste en meest herkende verschillen tussen meren en vijvers is dat het oppervlak van meren over het algemeen groter is. Niet alleen is het Lake Superior de grootste meer in de Verenigde Staten, het is ook het grootste zoetwatermeer ter wereld. Met bijna 12.500 kubieke kilometer water strekt het zich uit over ongeveer 560 kilometer van west naar oost en 260 kilometer van noord naar zuid. Daartegenover staan vijvers die doorgaans een oppervlakte van 2 tot 4 hectare hebben.
Een ander hoofdverschil is dat meren over het algemeen dieper zijn dan vijvers. Crater Lake is de diepste meer in de Verenigde Staten en de zevende diepste ter wereld, met een diepte van 592 meter. Vijvers zijn gemiddeld veel minder diep, met een gemiddelde diepte van 1,5 tot 1,8 meter en zelden een maximumdiepte van 3,5 tot 4,5 meter overschrijdend.
In bijna alle gevallen verschillen vijvers van meren doordat ze kunstmatig zijn aangemaakt. Hoewel de meeste voor de visvangst worden gemaakt, dienen veel vijvers ook voor recreatieve vaart. Net als meren kunnen vijvers ontstaan door natuurlijke gebeurtenissen, zoals gletsjers of zinkgaten. Bovendien worden bij het dammen van rivieren stuwmeren gecreëerd – Lake Mead is de grootste kunstmatige meer in de Verenigde Staten en ontstond door het afdammen van de Colorado River.
De United States Environmental Protection Agency deelt waterlichamen in in verschillende zones gebaseerd op de hoeveelheid zonlicht die elke zone ontvangt. Deze drie zones zijn de litorale zone (aan de oever), de limnetische zone (open water) en de profunde zone (waar zonlicht niet bereikt). In vijvers bereikt het licht meestal de bodem in alle gebieden; de meeste meren daarentegen hebben alle drie de zones. De hoeveelheid ontvangen licht heeft een drastische invloed op planten en de watertemperatuur – hierdoor hebben meren ook tendens tot koudere temperaturen dan vijvers.
De Russische Steppen bedekken een gigantisch landoppervlak in het hart van het Eurasische continent, strekkend van de westelijke helft van de Noord-Kaukasische Vlakte, oostwaarts tot de zuidelijke Volgavallei, zuidwaarts tot de Oeral en westwaarts tot delen van Siberië. De centrale ligging van deze
Australiës vlaggenschip Qantas is uitgegroeid van een één-vliegtuig operatie in 1920 (Queensland and Northern Territory Aerial Services) tot de oudste continu opererende luchtvaartmaatschappij ter wereld. Over negen decennia evolueerde de vloot van kwetsbare hout-en-stof zuigervliegtuigen in de jare
Orlando International Airport en Orlando Executive Airport bedienen het Greater Orlando-gebied. Elke luchthaven richt zich op een specifieke categorie reiziger, met Orlando International die commerciële luchtvaartdiensten bedient en Orlando Executive die algemene en zakelijke luchtvaartvluchten bedi
