De Panamakanaal en de Ballard Locks worden vaak vergeleken omdat ze veel gemeen hebben. Ze liggen allebei aan de oostelijke rand van de Stille Oceaan, ze zijn allebei voltooid in de vroege jaren van de twintigste eeuw en ze zijn de twee grootste sluizenstelsels ter wereld. Er zijn echter enkele belangrijke verschillen om te overwegen als je van plan bent een van deze indrukwekkende structuren te bezoeken.
Het meest voor de hand liggende verschil tussen de Panamakanaal en de Ballard Locks is het verschil in locatie - wat veel van de andere verschillen veroorzaakt. De Panamakanaal sneedt door de isthmus van Panama door 77 km tropisch bos en twee meren om de Atlantische en Stille Oceaan te verbinden. De Ballard Locks verbinden twee zoetwatermeren met Puget Sound - een zoutwaterbaai bij Seattle, Washington. Het verschil tussen de tropische locatie van de Panamakanaal en de veel meer getemperde locatie van de Ballard Locks maakte een wereld van verschil uit wat - in het opzicht van ingenieursdoelen - twee zeer vergelijkbare projecten waren.
De Panamakanaal veranderde de wereldwijde scheepvaart voor altijd. Voor de Panamakanaal moesten schepen die tussen de Atlantische en Stille Oceaan vaarden, duizenden kilometers om de punt van Zuid-Amerika door de meest stormachtige zeeën ter wereld. De Ballard Locks zijn beroemd in het Pacific Northwest maar bijna onbekend voor de rest van de wereld. De functie van de Ballard Locks is om lokale navigatie te ondersteunen tussen twee binnenmeren en de Stille Oceaan, terwijl de waterstanden en drinkbaarheid van de meren gehandhaafd worden en inheemse wildlife beschermd wordt, met name de zalm die zo belangrijk is voor de lokale economie.
De Panamakanaal ligt nabij de evenaar in een regio gekenmerkt door jaarronde tropische hitte. De Ballard Locks liggen in het Amerikaanse Northwest in een gebied dat gematigde temperaturen heeft het grootste deel van het jaar. De Ballard Locks werden gebouwd in een klimaat en plek waar het werk relatief makkelijk was - vandaar dat het minder dan een decennium duurde in plaats van enkele eeuwen om te voltooien. In Panama worstelden de werkers constant met de natuur, en in Seattle werkten de werkers constant met de natuur aan dingen als visladders, apparaten die vissen laten door de sluizen gemakkelijk bewegen.
Verschillende landen probeerden de Panamakanaal te graven vanaf de 16e eeuw, en gaven allemaal op tot de Verenigde Staten de klus in 1914 afmaakten. Bouwen in de tropen betekent geplaagd worden door ziekte en constante grondafschuivingen van het waterverzadigde land. Deze factoren zijn waarom de Panamakanaal eeuwen durde om te bouwen. Al deze problemen waren afwezig bij het Ballard Locks project, dat in zes jaar voltooid werd (van 1911 tot 1917) met veel minder levensverlies en veel minder politieke intriges.
De Russische Steppen bedekken een gigantisch landoppervlak in het hart van het Eurasische continent, strekkend van de westelijke helft van de Noord-Kaukasische Vlakte, oostwaarts tot de zuidelijke Volgavallei, zuidwaarts tot de Oeral en westwaarts tot delen van Siberië. De centrale ligging van deze
Gelegen in Centraal-Amerika, is de Panamakanaal een maritieme snelkoppeling tussen de Atlantische en de Pacifische Oceaan. Voltooid in 1914, snijdt de 82 km lange scheepvaartroute door het Isthmus van Panama, verbindt Noord- en Zuid-Amerika. Voordelen Voor de bouw van de kanaal reisden kooplieden om
De toendra is een gebied van plat land met koud en droog weer gedurende het hele jaar. Een typisch beeld kan gletsjers en sneeuwval omvatten. Bomen groeien nauwelijks door de lage temperaturen, maar tijdens voorjaar en zomer bloeien bloemen die wat kleur aan het land brengen. Leven in de toendra is
