Een kaart is niet alleen belangrijk in het vakgebied van kartografie – de kunst van kaarten maken – maar biedt mensen ook inzicht in waar ze in de wereld vandaan komen. De geschiedenis van de kartografie dateert terug tot de oude Babylonische tijden, ongeveer 2300 v.Chr. Hoewel moderne kaarten gedetailleerder zijn dan oude kaarten, herzien kartografen kaarten voortdurend op basis van nieuwe ontdekkingen over de geografische aard van de wereld.
Een fysieke kaart richt zich primair op de ecologische formaties en topografie van de wereld. Deze typen kaarten concentreren zich op de zeven continenten – Afrika, Antarctica, Azië, Australië, Europa, Noord-Amerika en Zuid-Amerika – en vier oceanen: Atlantisch, Arctisch, Indisch en Stille Oceaan. Speciale gebruikersgroepen zoals seismologen, petrologens, zeelieden en meteorologen vertrouwen op fysieke kaarten voor hun beroepen. Bijvoorbeeld, wanneer seismologen proberen de oorsprong van een aardbeving te lokaliseren, is het kennen van de geografische kenmerken van het gebied nuttiger dan de staats- of provinciegrenzen.
Politieke kaarten richten zich niet op de continentale indeling van de wereld, maar op de grenzen van de landen en staten van de continenten. Deze typen kaarten tonen ook districten zoals graafschappen, gebieden en prefecturen. Politieke kaarten labelen de steden en dorpjes binnen een land of staatsdistrict. Gedetailleerdere politieke kaarten tonen stemdistricten (in landen die stemmen toestaan) of vliegtuigroutes. Bepaalde landen laten geen vliegtuigen uit andere landen hun land binnenkomen, dus er bestaan geen luchtroutes naar hun landen. Veel politieke kaarten bevatten breedte- en lengtegraden, die kaartwaarnemers helpen een bepaald land of stad te lokaliseren.
Uitgevonden door de Vlaamse kaartmaker Gerardus Mercator, is de Mercator-projectiekaart ontworpen om zeelieden door de oceanen en zeeen van de wereld te leiden. De Mercator-projectiekaart helpt vanwege zijn loxodromen, of lijnen die alle lengtegraden van de wereld onder dezelfde hoek snijden. Als resultaat heeft de kaart een cilindrische vorm en hebben alle breedtegraden dezelfde lengte als de evenaar. Echter, de Mercator-projectiekaart veroorzaakt ook vervorming in de grootte van landmassa's; bijvoorbeeld toont een Mercator-projectie dat Groenland even groot is als Afrika. Consequent worden deze kaarten primair gebruikt voor nautische navigatie, maar niet als standaard fysieke kaarten.
Met de komst van computers maken veel moderne kartografen elektronische kaarten. Elektronische kaarten kunnen politieke en fysieke informatie over de geografische aard van de wereld implementeren. Twee typen elektronische kaarten bestaan momenteel: een rasterkaart, wat een elektronische afbeelding is van een papieren kaart, en een vectorkaart, een kaart met informatie over wegstructuren, verkeersstromingsrichtingen en stedennamen. Een vectorkaart wordt veel gezien in Global Positioning System-apparaten, ook wel GPS genoemd. Omdat wegnetwerken periodiek veranderen, updaten elektronische kaartbedrijven hun kaarten constant.
Topografische kaarten gebruiken hoogtelijnen om driedimensionale hoogteveranderingen in de fysieke kenmerken van landschappen weer te geven. Topografische kaarten worden gebruikt door diverse beroepen, waaronder stedelijke en regionale planners, buiten- en landbeheerders en de strijdkrachten. Het ho
Sinds het begin van de geschiedenis hebben mensen gewild en moeten weten waar dingen geografisch liggen in relatie tot zichzelf. De grafische weergaven van deze geografische kennis worden kaarten genoemd. De eerste basiskaarten waren misschien op de grotwand gekrabbeld in prehistorieke tijden. Later
Met de populariteit van GPS-systemen lijken papieren straatkaarten verouderd. Een GPS vertelt je letterlijk hoe je ergens komt, terwijl een papieren kaart scheurt en vervaagt. Ondanks de eenvoud van de GPS, is een gedrukte kaart soms noodzakelijk. Ze zijn handig als de GPS uitvalt of geen routebesch
