Wanneer begonnen de eerste dierenartsen of dierenartsen hun geneeskunde uit te oefenen?

De geschiedenis van de diergeneeskunde gaat terug tot de oudheid. Het vroegst bekende bewijs van diergeneeskundige praktijken is een Sumerische kleitablet die rond 3500 voor Christus is uitgehouwen en waarop een priester is afgebeeld die een dier behandelt. In het oude India werd de diergeneeskunde erkend als een aparte discipline, en de Arthashastra (2e eeuw voor Christus) noemt vier categorieën dierenartsen:paardenartsen, olifantenartsen, veedoktoren en vogelartsen. In het oude Griekenland en Rome waren dierenartsen verantwoordelijk voor de verzorging van dieren die werden gebruikt in oorlogsvoering, landbouw en transport. De eerste bekende Griekse dierenarts was Hippocrates (460-377 v.Chr.), Die een verhandeling schreef over diergeneeskunde. De Romeinse dierenarts Columella (1e eeuw na Christus) schreef een uitgebreid boek over diergeneeskunde en bedrijfsmanagement.

Tijdens de middeleeuwen ging het beroep van dierenarts achteruit als gevolg van de heersende religieuze overtuiging dat dieren zielloos waren en daarom medische zorg niet waard waren. De kunst van het genezen van dieren werd echter bewaard door kloosterorden en islamitische geleerden. De 13e-eeuwse Italiaanse monnik Jordanus Ruffus schreef een boek over diergeneeskunde dat eeuwenlang op grote schaal werd gebruikt.

Het moderne beroep van dierenarts ontstond in de 18e eeuw met de oprichting van veterinaire scholen in Frankrijk, Italië en Zweden. De eerste veterinaire school in het Verenigd Koninkrijk werd in 1791 in Londen opgericht en de eerste veterinaire school in de Verenigde Staten werd in 1855 in Philadelphia opgericht.

Tegenwoordig wordt diergeneeskunde erkend als een essentieel beroep, en dierenartsen spelen een belangrijke rol bij het beschermen van de gezondheid en het welzijn van dieren en mensen.