Een geschiedenis van het beklimmen van Mount Everest: van vroege pogingen tot moderne routes

De evolutie van Everest-expedities

Mount Everest, 's werelds hoogste piek op 8.848 meter (29.029 ft), trekt al een eeuw beklimmers. De reis van eerste verkenning tot hedendaagse commerciële expedities is gemarkeerd door triomf, tragedie en technologische vooruitgang.

1921: Eerste verkenning

1922: Hoger drukken

Mallory keerde terug met een sterker team, klom tot 8.534 m (28.000 ft). Tragisch verdween Mallory en Andrew Irvine tijdens een top-poging; hun lot blijft een van de grootste mysteries van het bergklimmen.

1924: Nortons record

Edward Norton leidde een nieuwe Britse poging, bereikte 8.595 m (28.200 ft) zonder zuurstof — een record dat decennia stond.

1953: Eerste bevestigde top

Op 29 mei 1953 stonden Sir Edmund Hillary (Nieuw-Zeeland) en Tenzing Norgay (Nepal) op de top van Everest via de South Col route vanuit Nepal, met zuurstof. Hun succes markeerde een keerpunt in hoogtebergsteigerij.

Moderne beklimming: Twee hoofdroutes

Vandaag de dag kiezen beklimmers tussen:

• South Col Route (Nepal) – De populairste, doorkruisend de Khumbu-ijsvaller, Western Cwm, Lhotse Face, en South Col.
• North Ridge Route (Tibet) – Volgt de Rongbuk-gletsjer, North Col, en de blootgelegde North Ridge.

Risico's en realiteiten

Meer dan 300 levens zijn verloren sinds 1921. Primair veroorzaakt door hoogteziekte, lawines, vallen, en blootstelling. Ondanks de gevaren blijft Everest de ultieme bergklimuitdaging, die jaagelijks honderden aantrekt.