Hernskoraal lijkt opvallend op de menselijke hersenen. Er zijn twee typen: glad hersenkoraal en gegolfd hersenkoraal (met duidelijker golven). Beiden groeien in dichtbevolkte koloniën met een gemiddelde van 5 mm per jaar.
Hernskoraalpolypen beginnen niet groter dan een speldkop; ze starten in een vrijzwemmende, larvale fase.
Uiteindelijk zakt de polyp naar de zeebodem, vastgrijpend op elk hard oppervlak: rotsen en andere koralen.
Hernskoraal groeit langzamer dan takkoraal, met een gemiddelde van acht jaar om seksueel rijp te worden.
Polypen kunnen mannelijk, vrouwelijk, hermofrodiet of asexueel (geen reproductieve eigenschappen) zijn.
Hernskoraal zijn 'uitzenders' (organismen met externe bevruchting): polypen laten zowel eieren als zaadcellen in het zeewater los om te mengen en bevrucht te raken.
Hernskoraal is een hard koraal. Wanneer de polyp sterft, blijft het skelet, vormend steun voor de volgende generatie polypen die naar de zeebodem zakken.
Australië is de thuis van de grootste uitbreiding van koraalriffen wereldwijd. Een koraalrif is een onderwatervorming van koralen, die zich over grote gebieden kan uitstrekken. De eerste koraalriffen dateren van meer dan 230 miljoen jaar geleden en vertegenwoordigen een goed habitat voor een grote v
Koraalriffen zijn unieke ecosystemen gecreëerd door koralen, levende organismen die een hard calciumcarbonaatskelet afscheiden dat de basis van het rif vormt. Koraalriffen zijn thuis voor een grote verscheidenheid aan organismen die de koraal gebruiken als schuilplaats en voedselbron. Koraalriffen z
Koraal komt in twee vormen: hard en zacht. Hard koraal presenteert zich visueel als rots of steen; in feite is het samengesteld uit dode skeletten van calciumcarbonaat die uiteindelijk rots worden. Zacht koraal, in tegenstelling, is levend en samengesteld uit polypen van zeewiepen en zeevingers die
