Het derde grootste landdier na de olifant en witte neushoorn, zijn nijlpaarden fascinerende wezens. Het woord nijlpaard komt van het Griekse woord "hippos", betekend paard, en "potamus", betekend rivier. Hun naaste verwanten zijn echter walvissen en dolfijnen. Net als hun verwanten, hebben nijlpaarden een aquatisch habitat nodig om te overleven.
Er zijn twee soorten nijlpaarden: de dwerg- en Nijlnijlpaard. Beide soorten zijn sterke zwemmers en voeden zich voornamelijk van planten. Nijlnijlpaarden zijn echter groter en veel veelvoorkomender dan dwergnijlpaarden. Dwergnijlpaarden zijn typisch te vinden in Liberia, en verkiezen moerassige wateren. Nijlnijlpaarden, aan de andere kant, leven alleen in sub-Saharaans Afrika, en wonen in heldere rivieren en meren.
Nijlpaarden doorbrengen het grootste deel van hun tijd in water, dus ze wonen typisch dicht bij langzaam stromende Afrikaanse meren of rivieren. Ze verkiezen dat het waterlichaam zowel ondiepe gedeelten heeft waar ze in kunnen lopen en diepere secties waar ze volledig ondergedoken kunnen zijn. Nijlpaarden hebben zich aangepast aan het leven in het water; hun ogen, oren en neusgaten liggen bovenop het hoofd, wat hen in staat stelt bijna volledig ondergedoken te zijn en hun zintuigen intact te houden. Hun ogen hebben een duidelijke membraan erboven, wat de nijlpaard helpt zijn ogen open te houden terwijl ondergedoken. Ze hebben ook een unieke huid die het grootste deel van de dag nat moet blijven; als het uitgedroogd raakt, zal de nijlpaard gedeshydrateerd raken. In plaats van te zweten, scheiden nijlpaarden een dikke, rode slijm af die de huid beschermt tegen de zon en vochtig houdt. Ondanks dat nijlpaarden aangepast zijn aan water, voorkomen hun dichte lichamen dat ze kunnen zwemmen of drijven. In plaats daarvan bewegen ze door te lopen op of af te duwen van de bodem van het waterlichaam. Ze kunnen echter tot vijf minuten ondergedoken blijven.
Nijlpaarden doorbrengen de meeste van hun dagen in het water, maar ze doorbrengen de meeste van hun nachten op land om voedsel te zoeken. Hun dieet bestaat bijna volledig uit gras en zegge. Als gevolg zoeken ze een habitat dat niet alleen een langzaam stromend waterlichaam heeft, maar ook een dat stukjes korte grassen en zacht hellende stranden heeft waar ze dicht bij het water kunnen rusten. Ze neigen ertoe gebieden te kiezen die hun voedingsbehoeftes voldoen; zuivere graslanden en bossen zijn verkieselijk over dichte struikgewas of bossen. Hun grazen heeft het fenomeen gecreëerd genaamd een nijlpaard-grasland, waar korte, groene grassen continu groeien.
Het aantal nijlpaarden in het wild is met 20 procent gedaald in de laatste 10 jaar. Een deel van deze verlies is te wijten aan jagers, die nijlpaarden doden voor hun vlees en ivoortanden. Echter, deze daling in aantallen is ook te wijten aan habitatverlies: steeds meer mensen trekken in nijlpaard-habitats, en doden ze omdat de dieren hun gewassen opeten.
Arachnophobie, of de angst voor spinne, is een van de bekendste algemene fobieën. Hoewel er genoeg inheemse spinne zijn die je een schrik kunnen geven, is Afrika de thuisbasis van verschillende typen spinne die nog meer intimiderend kunnen zijn. Afrikaanse spinne variëren van doden met dodelijke gif
De jachtluipaard is s werelds snelste landdier, met een topsnelheid van bijna 110 km/u (70 mijl per uur). Echter, jachtluipaarden kunnen maar korte tijd deze snelheid aanhouden. Jachtluipaarden vereisen een gespecialiseerd habitat om te overleven en hun prooi succesvol te jagen. Jachtluipaarden staa
Ivoor zit in de tandjes van olifanten en in de tanden van andere grote zoogdieren. Deze omvatten nijlpaarden, beren, sommige walvissen en walrussen. Het heeft geen bloedvaten, absorbeert en geeft vocht af en is sterk en rigide door anorganische componenten. Het heeft sinds de steentijd waarde voor d
