Sint Kitts is een van de meest uitgestrekte en mooiste Caraïbische eilanden. De rustige sfeer doet echter geen recht aan een geschiedenis die het eiland zag als een cruciale locatie in de pogingen van verschillende machten om de regio te controleren. Gelegen in het gebied waar de Caraïbische en Atlantische oceaan samenkomen, en rijk aan bloeiende suikerrietvelden, werd Sint Kitts eeuwen geleden gezien als een van de belangrijkere eilanden om te koloniseren. Vandaag de dag blijft Sint Kitts even aantrekkelijk voor toeristen die op zoek zijn naar een tropische ontsnapping.
Sint Kitts is vulkanischen oorsprong. Dat verklaart de bergen die in het midden oprijzen en de bijzondere vruchtbare grond die de verscheidenheid aan uitgestrekte, tropische vegetatie over het hele eiland ondersteunt. De pre-Columbiaanse inwoners noemden hun thuis Liamuiga, wat "vruchtbare grond" betekent, volgens het Departement van Toerisme van Sint Kitts en Nevis. Liamuiga is de naam gegeven aan de centrale top van Sint Kitts, een uitgebrande vulkaan die 3.792 voet boven zeeniveau uitsteekt.
Meer dan 5.000 jaar geleden begonnen Arawak en Carib Indianen uit Zuid-Amerika met het verkennen en vestigen in de eilanden van de Caraïben. Op het moment dat Christopher Columbus en de ontdekkers en Europese kolonisten die hem volgden Sint Kitts bereikten, waren er al grote, gevestigde Indiandorpen en boerderijen.
De legende zegt dat Christopher Columbus het eiland Sint Christopher noemde, naar de beschermheilige van reizigers. Of hij dat nu deed of niet, het wordt algemeen aanvaard dat de Britse zeelui in de 1600s Sint Christopher verkortten en het bijnaamden Sint Kitts. Engelse en Franse kolonisten vestigen koloniën op Sint Kitts in de 1620s en uitgeroeiden de meeste Indianenbewoners in bloedige slachtingen. De Engelsen en Fransen koloniseerden vervolgens andere eilanden in de regio gedurende de volgende eeuw. Tijdens die tijd vochten ze ook tegen elkaar, met de twee kanten die jarenlang controle over het eiland wisselden.
Terwijl de Britten worstelden om de controle over Sint Kitts te behouden, ervoer het eiland aanvallen door de Nederlanders, Spanjaarden en Fransen totdat de Britten in 1783 permanente controle over Sint Kitts aannamen, als deel van het Verdrag van Versailles. Echter, de bloeiende suikerindustrie en de sleutellocatie van Sint Kitts en zijn buur, Nevis, maakten ze tot primedoelen. Ze werden thuisbasis van piraten en privateers die de scheepvaartverkeer door de eilanden jachtten. Eens slavernij in 1834 was afgeschaft, en de vrije arbeid die de suikerhandel zo winstgevend maakte niet meer beschikbaar was, begon Sint Kitts economisch te worstelen.
Meer dan een eeuw bleven suikerriet de hoofdfocus van Sint Kitts. Maar in de tweede helft van de 20e eeuw werd het eiland, samen met veel buren zoals Barbados, de Bahama's en de Maagdeneilanden, een populair toeristische bestemming voor zowel Amerikanen als Europeanen. De Federatie van Sint Kitts en Nevis werd een onafhankelijke natie binnen het Brits Gemenebest, en functionarissen wisten wijzer geld en aandacht te richten op de toeristische handel. Vandaag de dag wordt Sint Kitts beschouwd als een van de echte juweeltjes van de Caraïbische eilanden.
Temple Bar is een van de meest populaire en drukte regios in niet alleen Dublin, maar heel Ierland. Toeristen stromen erheen, niet alleen omdat het in het midden van een grote wereldwijde metropool ligt, maar ook omdat het diep geworteld is in rijke geschiedenis, cultuur en architectuur. Het moderne
Tokoroa is een bloeiende houtstad in het centrale Noordeiland, Nieuw-Zeeland. De hoofdbranches zijn de nabijgelegen Kinleith pulp- en papierfabriek en de omringende bossen. Werkloosheidswerkers tijdens de Grote Depressie planten de dennenbossen en de naoorlogse bloei creëerde de fabriek voor dat bos
Stumphouse Tunnel is een onvoltooide spoortunnel die naar niets leidt. In de 19e eeuw was de tunnel op weg om deel te worden van een spoorsysteem dat Zuid-Carolina met het Amerikaanse Middenwesten zou verbinden. Uitgehakt uit de granieten Stumphouse Mountain door 19e-eeuwse immigranten, reed er nooi
