Tokoroa is een bloeiende houtstad in het centrale Noordeiland, Nieuw-Zeeland. De hoofdbranches zijn de nabijgelegen Kinleith pulp- en papierfabriek en de omringende bossen. Werkloosheidswerkers tijdens de Grote Depressie planten de dennenbossen en de naoorlogse bloei creëerde de fabriek voor dat bos – en Tokoroa – om de fabrieksarbeiders te huisvesten. Bosbouw, houtverwerking en Tokoroa zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Volgens Maori-traditie werd de Maori-hoofd Tokoroa, van Ngati Kahupungapunga, gedood door een rivaliserende stam, Ngati Raukawa, die zijn vesting belegde. Een vroege Europese landmeter noemde het gebied Tokoroa in zijn eer. Vroegere (1860) kaarten noemen de 'Tokoroa Plains'. Diligen uit Auckland kroossen de vlaktes op weg naar Lake Taupo, ongeveer 80 kilometer ten zuiden.
Zaagmolens kwamen in de vroege 1900er jaren, voordat pioniers het land bebouwden. De resulterende lichte spoortjes, die bomen naar zaagmolens noord en zuid van Tokoroa brachten, baanden de weg voor landbouwontwikkeling. Boeren worstelden door het gebrek aan kobalt in de vulkanische puimgrond. Het tekort veroorzaakte 'bush sickness' bij rundvee en ontwikkelaars kozen ervoor om exotische dennenbossen te planten in plaats van veeteelt. Vanaf 1935 gaf bemesting met kobaltrijk superfosfaat een impuls aan de zuivelsector, maar niet voordat dennenbossen grote delen van het gebied rond het huidige Tokoroa bedekten.
Tokoroa kwam op de kaart door New Zealand Forest Products' (NZFP) plan om een grote pulp- en papierfabriek 8 kilometer ten zuiden te bouwen, in Kinleith, met bouwstart in 1950. Tokoroa ontstond rond 1948 als dienststad voor bouwwerkers met een bevolking van 1.100. Toen de fabriek in 1953 opende, bleef het een slaapstad. Tokoroa huisveste boswerkers, fabrieksmedewerkers en gezinnen van geschatte 25 etnische groepen. De bouw bloeide, met NZFP betrokken bij de parcellering en de fabrieksbouw.
De bevolking groeide tot 18.000 in de jaren '80. Verhoogde mechanisatie in de fabriek in de midden jaren '80, het resultaat van de overheidsmaatregelen om tarieven op te heffen, zagen Tokoroa's aantallen dalen. Per 2010 is de bevolking stabiel op 14.000 en in de voorgaande 10 jaar niet veel veranderd.
Naarmate de zuivelsector groeide, met de 'bush sickness' genezen, werd Tokoroa een landbouwcentrum. In 1995 bouwde Nieuw-Zeeland's grote zuivelbedrijf Fonterra een kaasfabriek in Lichfield, een paar kilometer noordelijk van Tokoroa. Op dat moment was het de grootste op het zuidelijk halfrond en een andere grote werkgever voor het district.
Tokoroa is trots op zijn houten sprekkende palen. Een pad van zaaggesneden palen en bomen doorloopt het stadscentrum en vertelt bezoekers over de geschiedenis en mensen van het district. De beeldhouwwerken zijn een gevestigde toeristische attractie en onderdeel van de geschiedenis van de stad waar ze over spreken.
Het Atlantis Resort is een bekende luxe resort op Paradise Island in de Bahamas. Het resort, dat in 1998 zijn deuren opende, biedt exclusieve accommodaties, voorzieningen, entertainment en activiteiten voor bezoekers. De Eigenaar Het Atlantis Resort is in eigendom van Sol Kerzner en Kerzner Interna
De legendarische woestijnstad Timboektoe, ooit gegloofd met puur goud bedekt, roept nog steeds afgelegenheid, mysterie en onbereikbaarheid op. Gelegen op de strategische Nijlbieg aan de voet van de Sahara, groeide en bloeide het door eeuwen van voorbijgaande rijken als een handels- en Islamitisch le
Sint-Helena is een eiland in de Zuid-Atlantische Oceaan en een Brits overzees gebied. Een van de meest geïsoleerde eilanden ter wereld, is Sint-Helena Britains oudste overgebleven kolonie na Bermuda. Ontdekking De Portugese ontdekker João da Nova ontdekte Sint-Helena in 1502, met een rijkdom aan go
