Gelegen in het hart van westelijk Azië, is Irak een droog land gedomineerd door woestijn en bergachtig terrein. Een oppervlakte van 437.000 vierkante kilometer bedekkend, is het een grote natie met gevarieerde topografie en diverse wildlife. Er zijn 78 bekende zoogdiersoorten in Irak, alsook meer dan 3.000 plantensoorten, 10 procent waarvan endemisch zijn. Vanwege conflict, ontwikkeling en exploitatie, zijn veel van de planten- en diersoorten van Irak zeldzaam en bedreigd.
De dorcas gazelle (Gazella dorcas) is een kleine gazelle gemeenschappelijk in Irak. Het staat slechts 63 centimeter bij de kim en is minder dan 1,2 meter lang met een volwassen gewicht van 25 kilogram. Mannetjes en vrouwtjes van de soort hebben bleke getoonde vachten met witte buiken, donkere gezichtsstrepen en zwarte sterten, alsook gracieus gebogen horens. Supereel aangepast aan woestijnomgevingen, hoeven dorcas gazelles geen water te drinken, in plaats daarvan vertrouwend op hun voedsel voor vocht.
Benoemd naar twee hoornachtige schubben boven elk oog, is de woestijn horenslang (Cerastes cerastes) een giftige slang inheems in de woestijnen van Noord-Afrika en het Midden-Oosten, inclusief Irak. Met een maximum lengte van minder dan 1 meter, zijn woestijn horenslangen geen grote slangen, hoewel ze krachtig gebouwd zijn. Hun huid is hoog getextureerd met vlekkerige plekken van geel, bruin en bleekgrijs kleurvariaties die de woestijnzand matchen waarin ze leven. Ondanks groot gevrezen, is hun gif niet zo giftig als andere slangensoorten, hoewel hun beet redelijk pijnlijk is.
Soms de Aziatische wilde ezel genoemd, onagers (Equus hemionus) zijn extreem zeldzaam in Irak door habitatvernietiging en wilderij. Ze doorbrengen de zomer in bergachtige gebieden met gras en ander voer, bewegend naar lagere grond in de winter. Als sociale dieren, leven onagers in groepen van tot 14 vrouwtjes en jongen met een dominanter mannetje dat de kudde leidt. De kleine gezinsgroepen verzamelen zich in de herfst om te migreren, soms kuddes van meer dan 200 dieren creërend. Ze zijn iets groter dan domestieke ezels, typisch 2,1 meter lang en wegen gemiddeld 295 kilogram. Onagers hebben een roodbruine vacht met een donkere dorsale streep langs hun rug.
Soms de terpentijnboom genoemd, terebint (Pistacia terebinthus) is een kleine bladverliezende boom die 9 meter hoog wordt. Het heeft kleine, glanzende eivormige bladeren en roodpaarse bloemen in het vroege voorjaar. Alle delen van de boom hebben een sterke harsgeur en worden gebruikt als bron van terpentijn, een gemeenschappelijke en nuttige oplosmiddel. Het komt voor in half-woestijngebieden van Irak en in kwekerij.
Prikkelende acacia (Acacia nilotica) is een kleine boom gemeenschappelijk doorheen Irak. Het groeit tot 9 meter hoog met donkere, gescheurde bast en overvoldige, veerachtige bladeren die een bolvormige kroon van bladwerk creëren. In de zomer draagt prikkelende acacia trossen van gele pompoenachtige bloemen die geurig zijn. De boom wordt wijd gebruikt voor geneeskunde, voer en hout. Het is een invasieve soort die berucht is om waterbronnen te monopoleren waar het ook groeit.
Gevonden in koele bergachtige gebieden van Irak, Palestijnse salie (Salvia palaestina) is een meerjarige bloeiende plant gevonden op ten minste 300 meter boven zeeniveau. Het heeft een kandelaarvormige vorm met bleekgroene bladeren bedekt met fijn pluim. In de late lente draagt het uitstekende, buisvormige bloemen die in kleur variëren van lavendel tot bleek lila en wit. Alle delen van de plant zijn geurig en gebruikt in traditionele geneeskunde.
Capitol Reef is een wilderness wonderland voor toeristen en natuurminners in het zuid-centrale deel van Utah. Het omvat canyons, ruggen, buttes en monolieten. In 1937 zette president Roosevelt Capitol Reef apart en maakte het een nationaal monument. Het park werd later door het Congres gecreëerd. Om
Honduras biedt een enorme en diverse flora en fauna, veelvuldig inheems. Met zoveel bedreigde en unieke dieren in zijn territoria, heeft de Honduraanse overheid grote stappen gezet naar conservatie, bescherming en het bevorderen van een groeiende milieugemeenschap. Als je naar Honduras reist, zul je
Beschermers van de planten en dieren op Mauritius, ooit de thuisbasis van de nu uitgestorvene dodo, vochten en winnen een strijd om de oorspronkelijke flora en fauna van hun eiland te behouden. Natuexperts zoals Gerald Durrell en Sir Walter Scott hebben de aandacht gevestigd op de kwetsbare soorten
