Niet alle woestijnen zijn kaal, heet en zandig. Een woestijn kan extreem heet of extreem koud zijn, maar op beide manieren moet het een duidelijke gebrek aan vegetatie vertonen. Hoewel Death Valley, de Sahara en de Gobi onder de bekendste woestijnen vallen, is de ware waarheid dat zo veel als 30 procent van de aardoppervlakte kwalificeert als woestijngebied. Die dingen die men in de woestijn kan vinden, zullen daarom in grote mate afhangen van het type woestijn dat men bezoekt.
Verassend genoeg hebben sommige woestijnen over de wereld eigenlijk meren. Het beste advies als je ooit gestrand raakt in deze woestijnen en zo'n meer tegenkomt, is om het niet te drinken als voeding, aangezien de meeste zoutmeren zijn. Terwijl een paar woestijnmeren permanent zijn, zijn de meesten slechts tijdelijk beschikbaar.
Een van de mysteries van de woestijn die het langst onverklaard bleef, was de aanwezigheid van een filmachtig materiaal vergelijkbaar met lak op kliffen en rotsen. Dit materiaal wordt nu woestijnvernis genoemd en is een dunne laag metaaloxide die op oppervlakken wordt gedeponeerd en daarna gepolijst door zand dat er regelmatig overheen waait.
Eén ding dat in koude woestijnen gevonden wordt in plaats van hete woestijnen, is permafrost. Dit verwijst naar een laag permanent bevroren grond die zo diep als 600 meter in Siberië kan penetreren, maar gemiddeld slechts de helft daarvan bedraagt.
Planten genaamd levende stenen groeien in het zand van woestijnen, vertoonend op het oppervlak slechts een klein deel doorheen licht kan binnendringen. Een wandeling door een woestijn kan leiden tot het verwarren van deze levende organismen met kleine kiezelstenen of rotsen. Sommige levende stenen zijn bijna onmogelijk te ontdekken tot ze hebben gebloeid.
Acacia's zijn de meest voorkomende boomsoort in droge woestijnen. Deze bomen zijn opvallend om hun karakteristieke paraplu-vorm die efficiënt vangt wat er aan water uit de hemel kan vallen. Als het regenseizoen niet genoeg water produceert om de boom te sustineren, hangen de acacia bladeren en vallen ze af. Nieuwe bladeren worden dan het volgende jaar geproduceerd.
Verschillende typen cactussen kunnen gedijen in torride woestijnomstandigheden vanwege hun vermogen om water in hun bladeren of stammen op te slaan. Cactussen komen in een verscheidenheid van maten en vormen die kunnen variëren van kleine maar brede Golden Barrel cactus tot de hoge en smalle Saguaro die zo'n iconisch onderdeel is van de Sonoraanse Woestijn.
De Zandkat is de enige kat die bijna uitsluitend in zandige woestijnen kan worden gevonden. Deze kleine katten bereiken zelden de tien pond en ontlopen de straf van de woestijnhitte door in het zand te graven en hun jacht te plegen tijdens de koelere nachtelijke uren.
Pinguïns zijn een herkenbare bewoner van de koude Antarctische Woestijn. Deze vliegloze watervogels hebben evolutionair aangepast om te overleven zonder de mogelijkheid te vliegen alsook om te gedijen in extreme weersomstandigheden. Terwijl pinguïns op het land waddelen in een gemakkelijk tempo, kunnen ze onder water met hoge snelheden zwemmen met een mobiliteitsniveau dat het er meer uitziet alsof ze vliegen dan zwemmen.
Woestijnen worden algemeen beschouwd als hete, droge landgebieden. Maar de definitie van een woestijn, volgens de Columbia Encyclopedie, is elk gebied met een neerslag van minder dan 250 mm (10 inch) per jaar. Volgens deze definitie wordt het continent Antarctica als een woestijn beschouwd. Echter,
Een gebrek aan neerslag door klimatologische factoren kenmerkt de woestijnen van de wereld. Deze factoren bevatten het uitdrogen en stabiliseren van turbulente, vochtrijke tropische lucht als deze in elevatie stijgt en migreert van de evenaar, wat een gebied van stabiele, droge lucht langs tropische
De drie grote woestijnen van Argentinië in Zuid-Amerika zijn de Salinas Grandes zoutwoestijn, de Monte-woestijn en de Patagonische woestijn. De Monte en Patagonische woestijn worden deels omringd door de Andes-berge en de Patagonische is de thuishaven van enkele van de best bewaarde versteende bomen
