Cavalerieforten werden in de 19e eeuw in Amerika gebouwd om de vrede te bewaren tussen strijdende inheemse naties en stammen, vestigers te beschermen tijdens hun westwaartse trekken, en de grenzen van Mexico en andere onontgonnen gebieden te patrouilleren. Legerregimenten die deze forten bouwden, gebruikten diverse architecturale en metselaarstechnieken die toen beschikbaar waren. Soms werden architecten en metselaars ingeschakeld, maar vaker moesten soldaten hun eigen forten bouwen.
Cavalerieforten werden met verschillende ontwerpen en kenmerken gebouwd; de meeste 19e-eeuwse forten waren niet meer dan twee gebouwen in tegenovergestelde richtingen. Soldaten van de cavalerie-regimenten moesten de forten bouwen met beschikbare materialen als hout en steen. De meeste forten waren van hout, en veel bouwtechnieken stammenden uit Europa. Engelse, Spaanse, Franse en Nederlandse immigranten brachten hun bouwkennis mee en pasten deze toe bij het opvoeren van forten door het hele land.
Cavalerietsoldaten bouwden palisademuren, die in Europa al lang voor de vestiging in Amerika gebruikt werden. De meeste forten bevatten geen palisademuren, tenzij ze nodig waren om inheemse krijgers langdurig buiten te houden. Om ze te bouwen, gebruikten soldaten hout met gepunte schachten, gecombineerd met modder, kalksteen en houtsnippers. Ze groeven grachten en zetten de voltooide palisadesecties in de grond. Dit proces herhaalde zich tot het hele fort door een houten muur omringd was.
Hoeknotting is een techniek die soms gebruikt werd voor het bouwen van gebouwen op de terreinen van het cavaleriefort. Deze methode sluit balken aan elkaar door "V"-vormige uittesneden aan de uiteinden te maken, zodat ze in elkaar grijpen. Valse notting gebruikte spijkers of pennen om balken te verbinden tot een muur; deze methode voor koloniale gebouwen werd ook soms toegepast. Nottingtechnieken dienden voor duurzaamheid, maar in werkelijkheid waren veel cavalerieforten tijdens de koloniale tijd en de westelijke expansie niet bedoeld voor permanent gebruik. Ze werden haastig opgebouwd en snel weer verlaten na voltooiing.
Sommige cavalerieforten werden als permanente basis gebouwd en onderhouden, in sommige gevallen uitgroeid tot moderne steden. Fort Worth, Texas, is een voorbeeld van een stad die ooit een permanent cavaleriefort was. Oorspronkelijk was dit fort bezet en verlaten als veel andere, maar later herbezett. Toen besloten werd dat het fort als permanent militair operationeel punt en heraanvulplaats voor westwaarts trekkende vestigers zou dienen, werden permanente gebouwen opgetrokken. Elke groep vestigers gebruikte bouwtechnieken specifiek voor hun cultuur. Ze kalkten de muren om rot en ongedierte te voorkomen, gebruikten diverse stijlen en methoden voor constructie, en beklededen de muren met materialen als planken en gipsplaten.
De Mayavolkeren van Mexico en Centraal-Amerika bouwden hun piramides tussen ongeveer 1000 v.Cr. en de Spaanse komst in de 16e eeuw. De structuur weerspiegelt het Mayabegrip van de wereld – verdeeld in hemelse, aardse en onderaardsen rijken. Materialen De Mayas bouwden hun piramides meestal met stene
Als je een reis naar Peru plant, ben je zeker van remnanten van Inca-geschiedenis tijdens je reizen te tegenkomen. De Inca-samenleving was verantwoordelijk voor een aantal ontdekkingen die vandaag de dag nog steeds relevant zijn, ondanks hun extreme isolatie van andere culturen die hen zouden hebben
London Bridge overspant de Theems, verbindt Southwark aan de zuidkant met de stad Londen aan de noordkant. De huidige brug dateert uit de jaren 1970. Geschiedenis De vroegste bekende brug in het gebied dateert uit de Romeinse tijd, bijna 2.000 jaar geleden. Een brug ontworpen by ingenieur John Renn
